#60 Οικολογία, η βαλβίδα ασφαλείας της νεοφιλελεύθερης χύτρας

Τόσο η ακτιβιστική όσο και η πολιτική οικολογία είναι μία πρώτης τάξεως απάτη, γιατί και οι δυο δρουν αμιγώς εντός του συστήματος που υποτίθεται ότι θέλουν να βελτιώσουν. Δεν θέλουν να το αλλάξουν, πόσο μάλλον να το ανατρέψουν. Είναι απλώς οι βαλβίδες ασφαλείας της νεοφιλελεύθερης χύτρας, για να εκτονώνεται ατμός όταν αυξάνεται πολύ η πίεση.

 Η ακτιβιστική οικολογία των Greenpeace, WWF και λοιπόν “οικολογικών” ΜΚΟ και η πολιτική οικολογία του οποιουδήποτε πρασινάλογου κόμματος δεν έχουν καμία απολύτως πρόθεση να ανατρέψουν τίποτα από το status quo. Απεναντίας ζουν, αναπνέουν, τροφοδοτούνται και χρηματοδοτούνται από αυτό. Στις χώρες της Ευρώπης που (συγ)κυβέρνησαν οικολόγοι φάνηκε άριστα αυτό. Έγινε λιγότερο νεοφιλελεύθερη η Γερμανία μήπως;

Η ίδια η λέξη οικολόγος είναι βλακωδώς αυτονόητη, μιας και στην ουσία σημαίνει “αντικαταστροφέας”. Είναι σαν να λες “Εγώ δεν γκρεμίζω το σπίτι μου”.  

Λοιπόν, οπαδοί της Greenpeace και της κάθε Greenpeace να σας τα πω καθαρά και ξάστερα :

Οικολόγοι κάθε γεύσης και απόχρωσης, μάχιμοι και μη, είστε απλώς το άλλοθι του συστήματος, τα μπαλώματα στην σάπια νεοφιλελεύθερη σαμπρέλα. Τις σαμπρέλες που σαπίζουν δεν τις μπαλώνουμε, τις αφήνουμε να σκάσουν και χρησιμοποιούμε καινούριες.

To παγκόσμιο πρόβλημα βάναυσης ανισότητας, φτώχειας, πείνας, κρίσεων και οικολογικών καταστροφών δεν είναι οικολογικό. Οι οικολογικές επιπτώσεις είναι το αποτέλεσμα όχι το αίτιο, κατανοήστε το πια αυτό αίγες. Στέλνετε τα πρόβατα τους ακτιβιστές σας να καθαρίσουν τον “βόθρο” αλλά αγνοείτε επιδεικτικά τον “σωλήνα” που χύνει τα “απόβλητα” σε αυτόν (μεταφορά είναι ολόκληρη η πρόταση αν είστε ολίγον ΕΠΕ και δεν το πιάσατε). 

Το πρόβλημα είναι καθαρά συστημικό. Χρειάζεται ένα νέο σύστημα, μη πολιτικό και μη μονεταριστικό. Γιατί δεν δουλεύουν άλλο τα “Τι περιθώρια κέρδους έχει;” , “Πόσο θα στοιχίσει;” , “Τι έσοδα να αναμένουμε;” και ιδίως το “Τι πιστωτικό όριο έχω;” Δεν έχουν πια πρακτικό αντίκρυσμα αυτά, ανήκουν στον περασμένο αιώνα.

Αναμένετε μελλοντικό άρθρο-sequel και για τους δικούς μας Οικολόγους Πράσινους. Δεν μπορώ να γράψω τώρα για αυτούς γιατί αγνοώ τις πολιτικο-οικονομικές θέσεις τους και χρειάζεται να τις μελετήσω πρώτα για να έχω άποψη.

Advertisements

4 thoughts on “#60 Οικολογία, η βαλβίδα ασφαλείας της νεοφιλελεύθερης χύτρας

  1. Διαφωνώ! Αρχίζεις από λάθος αφετηρία. Οι οικολογικές οργανώσεις, όπως και άλλες ΜΚΟ (π.χ. ανθρωπίνων δικαιωμάτων) δεν έχουν καμία δουλειά με τα συστήματα και τη διακυβέρνηση. Δεν είναι ούτε υπέρ ούτε κατά. Άλλος είναι ο στόχος τους.
    Οι WWF, Greenpeace είναι για να προστατεύουν το περιβάλλον από κάθε σύστημα (φιλελεύθερο, κομουνιστικό, φασιστικό κλπ), η Διεθνής Αμνηστία π.χ. για να προστατεύει τα δικαιώματα των ανθρώπων επίσης από κάθε έναν που τα παραβιάζει σε όποιο σύστημα κι αν ανήκει. Εγώ ξέρω ότι τα χώνουν το ίδιο στις ΗΠΑ και το ίδιο στην Κίνα όταν θεωρούν ότι παρανομούν, δεν έχω δει κανενός είδους διάκριση. Προστατεύουν αυτό που θέλουν δίχως να κοιτούν ποιος είναι ο παραβάτης.
    Είπε ποτέ καμία από αυτές τις οργανώσεις ότι έχει σκοπό να αλλάξει το σύστημα και την κατηγορείς ότι λέει ψέματα;
    Επίσης, λες ότι δρουν εντός του συστήματος. Τι θα έπρεπε να κάνουν; Να πάρουν τα βουνά και να κηρύξουν αντάρτικο; Όλοι μέσα στο σύστημα ζούμε.

    Like

  2. Ευτυχές που διαφωνείς Πιγκουίνε, καταντάει πολύ βαρετό να συμφωνείς συνέχεια ^^
    Λοιπόν, κατ'αρχήν όταν λέω “σύστημα” δεν εννοώ ασφαλώς τον πολιτισμό αλλά ειδικώς τον νεοφιλελευθερισμό, γενικώς τον καπιταλισμό (που παίζει παντού, ακόμη και στην Κίνα) και, με μία ομπρέλα που τα καλύπτει όλα, το μονεταριστικό σύστημα, ήτοι το σύστημα συνεχούς παραγωγής λογιστικούς χρέους. Και μέσα από αυτό το χρέος χρήμα – και όχι το αντίστροφο. Και τα τρία συστήματα που αναφέρεις είναι παραλλαγές του μονεαταριστικού συστήματος. Αλλάζουν λίγο στις πολιτικές ιδέες μόνο, αλλά οι ιδέες και βασικά ΚΑΘΕ πολιτική ούτε τρώγονται ούτε τίποτα δημιουργικό (νέα επιστήμη, νέα τεχνολογία κλπ) μπορούν να παράγουν. Απεναντίας, μας κρατάνε στο παρελθόν. Οπότε ναι, έχεις δίκιο. Οι οικολογικές ΜΚΟ είναι απολύτως συμβατές και με τα τρία αυτά συστήματα που αναφέρεις γιατί και στα τρία ρέει άφθονο χρέος/χρήμα.
    Όμως οι ΜΚΟ *δεν* θα μπορούσαν να επιβιώσουν σε ένα μη μονεταριστικό, βασισμένο σε πραγματικούς πόρους, σύστημα.
    Και δεν θα μπορούσαν να επιβιώσουν και το σύστημα αυτό θα ακύρωνε πλήρως τον λόγο ύπαρξής τους, μιας και θα αντιμετώπιζε το παγκόσμιο πρόβλημα εν τη γενέσει του. Για αυτό ακριβώς γράφω ότι αντιμετωπίζουν, κατά κανόνα, τα απαοτέλεσματα και όχι τα άιτια. Αν πήγαιναν ενάντια στα αίτια θα πήγαιναν ενάντια και στον ίδιο τον λόγο ύπαρξής τους. Συν τοις άλλοις σε ένα πλουτοκρατικό περιβάλλον οι….”οικολογικές ακεραιότητες” τεστάρονται συνεχώς. Μια φορά και έναν καιρό η ελληνική Greenpeace πολιορκούσε την Motor Oil των Βαρδινογιαναίων. Ξαφνικά μία ωραία πρωία μάζεψαν όλοι τα μπογαλάκια τους και εξαφανίστηκαν. Γνωρίζω τον λόγο αλλά ας μην τον αναφέρω δημόσια.

    Like

  3. Εξακολουθώ να πιστεύω ότι αδικείς τις ΜΚΟ. Οι περισσότερες προσφέρουν σημαντικό έργο μέσα από την προσπάθεια που καταβάλουν κυρίως οι εθελοντές τους δαπανώντας πολύτιμο χρόνο από τη ζωή τους.
    Οι ΜΚΟ δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά τα αίτια που συνήθως έχουν τη ρίζα τους στις πολιτικές. Το παλεύουν συχνά πιέζοντας τις κυβερνήσεις αλλά τις περισσότερες φορές αυτό δεν γίνεται με επιτυχία. Οπότε προσπαθούν να καταπολεμήσουν το αποτέλεσμα, να παράσχουν π.χ. βοήθεια σε πρόσφυγες, σε κατατρεγμένους, να κάνουν μία αναδάσωση (μιλάω πολύ γενικά).
    Τέλος πάντων, νομίζω ότι απλώς έχουμε διαφορετική θεώρηση των πραγμάτων στο συγκεκριμένο ζήτημα. Η άποψη του καθενός έγινε αντιληπτή στον άλλον και αυτό έχει σημασία σε ένα μπλογκ!

    Like

  4. “Οπότε προσπαθούν να καταπολεμήσουν το αποτέλεσμα, να παράσχουν π.χ.
    βοήθεια σε πρόσφυγες, σε κατατρεγμένους, να κάνουν μία αναδάσωση (μιλάω
    πολύ γενικά).”

    Καταστολή των συμπτωμάτων δηλαδή, όχι της αιτιολογίας – αυτό ακριβώς λέω.
    Δεν υπονοώ ότι είναι όλες διεφθαρμένες. Αυτό που λέω είναι ότι αντιμετωπίζουν τα οικολογικά προβλήματα αντίστροφα.
    Και έτσι δίνουν άκυρες ελπίδες ότι μπορούν να αντιμετωπιστούν με αυτό τον τρόπο και άρα συμβάλουν στην διαιώνισή τους.  Κάνουν δηλαδή ότι κάνουν οι φαρμακοβιομηχανίες, συμπτώματα ποτέ αίτια. Γαιτί η θεραπεία θα φέρει έσοδα μονάχα μία φορά ενώ η καταστολή ίσως για πάντα.
    Όταν το σπίτι σου έχει σαπίσει από μέσα, όταν όλοι οι οπλισμοί έχουν γίνει σκουριοτσιμέντο και εσύ το μπαλώνεις και το ενισχύεις απέξω “για να κρατήσει λίγο ακόμη”, και δεν πρόκειται να πάρεις απόφαση να το γκρεμίσεις να χτίσεις καινούριο, και ρισκάρεις ανά πάσα στιγμή να σου έρθει όλο στο κεφάλι σου (καλό αυτό, να το “φυτέψω” στο άρθρο; :P)
    Οι ρίζες των αιτιών  είναι όντως πολιτικές και άρρηκτα συνδεδεμένες με πολιτικούς, για αυτό και πιστεύω ότι η μόνη βιώσιμη λύση είναι πέραν της πολιτικής. Δεν θα μας την δώσει κανένας πολιτικός παρά μόνο εμείς οι ίδιοι, όταν με το καλό αφυπνιστούμε μαζικά.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s