#89 Παιδική πορνογραφία : θα δοθεί ποτέ ένα τέλος;

Δεν ξέρω γιατί δεν είχα ποτέ ως τώρα θίξει αυτό το θέμα. Αλλά με αφορμή μία ακόμη από τις γνωστές πολύκροτες συλλήψεις συν μία σχετική κοινοποίηση του Causes κατά της παιδικής πορνογραφίας στον τοίχο μου στο facebook σκέφτηκα να το κάνω.

Δεν έχω παρακολουθήσει πολύ στενά τι συζητείται γύρω από το εν λόγω θέμα στην χώρα μας και ευρύτερα. Αυτό που έχω διαγνώσει πάντως είναι μία ξεκάθαρη δαιμονοποίηση των παιδεραστών σε συνδυασμό με μια ολοκληρωτική έμφαση στην καταστολή, ποτέ στην αντιμετώπιση των αιτιών του φαινομένου.

Οι παιδεραστές είναι λοιπόν οι αποκλειστικοί θύτες της υπόθεσης και τα παιδιά είναι τα αποκλειστικά θύματα, σαν να λέμε 1+1=2. Τους πιάνουμε κάθε τόσο (=την κορυφή του παγόβουνου), ξεριζώνουμε αυτά τα εγκληματικά ζιζάνια από την καταπράσινη, δροσερή, βελούδινη χλόη της κοινωνίας και μπορούμε να κοιμόμαστε έτσι όλοι μας με την συνείδησή μας πιο ήσυχη.

Όπως ακριβώς δηλαδή αντιμετωπίζονται οι υποθέσεις ναρκωτικών, οι ληστείες, οι υποθέσεις φόνων και βιασμών. Τα αίτια είναι αδιάφορα και τα αγνοούουμε επιδεικτικά. Καμία μέριμνα, μέσω της κατάλληλης παιδείας, για την πρόληψη και αποφυγή αυτών των φαινομένων, καμία απολύτως. Λες και ως φαινόμενα ορίζει κάποιος υπέρτατος νόμος πως πρέπει να εμφανίζονται αναγκαστικά, σαν τα ζιζάνια στην πραγματική χλόη.

Κανένας υπέρτατος νόμος δεν υπάρχει, το μόνο που κρύβεται από πίσω είναι μία τεράστια βιομηχανία (αστυνομία–>δικαστικό σώμα–>σωφρωνιστικό κύκλωμα) που υπάρχει λόγω του εγκλήματος. Αν δεν υπήρχε έγκλημα, αν δεν υπήρχαν παιδεραστές στην προκειμένη, θα έπρεπε να εφευρεθούν. Σε χώρες ιδίως όπως οι ΗΠΑ, που έχουν μερικώς ιδιωτικοποιήσει το σωφρωνιστικό σύστημα, τα χρήματα που παίζονται με τους φυλακισμένους είναι ασύλληπτα. Και αυτές οι φυλακές με το που χτιστούν οφείλουν να γεμίσουν.

Πιγκουίνε επειδή φαντάζομαι θα παρέμβεις εδώ, δεν απαλλάσσω κανέναν από την προσωπική του ευθύνη. Απλώς, όπως και με το θέμα του Κοεμτζή που συζητάγαμε, φροντίζω να επισημάνω και τις ευθύνες που αναλογούν σε μία κοινωνία που προκρίνει την καταστολή και όχι την αποτροπή. Αυτό δεν δίνει κανένα άλλοθι στους εγκληματίες, απλώς εξηγεί πιο σφαιρικά γιατί (πρέπει να) υπάρχει έγκλημα. Καταστολή σημαίνει διάπραξη και εν συνεχεία δίωξη. Αποτροπή – πρόληψη σημαίνει μη διάπραξη. Και εδώ δεν είναι αρμόδια η αστυνομία αλλά το εκπαιδευτικό σύστημα, που χρειάζεται να (επαν)εκπαιδεύσει και τους γονείς.

Jason James Murphy – Ναι, (παλιός) παιδεραστής

Επιστρέφοντας στην παιδεραστία, η κοινωνία καλλιεργεί παιδεραστές σαν ένας αγρότης που μαζί με τα καλά σπαρτά καλλιεργεί σκοπίμως και ζιζάνια. Το εκπαιδευτικό σύστημα μάς φορτώνει στείρες και εν πολλοίς άχρηστες ακαδημαϊκές γνώσεις αλλά δεν κάνει καμία απολύτως νύξη για το πιο σημαντικό απ’όλα : πως να γίνουμε γονείς, ώστε να αποκόψουμε επιτέλους αυτή την αλυσίδα κακοποίησης. Γιατί δεν γίνονται όλοι παιδεραστές ή φονιάδες; Για τον ίδιο λόγο που το νερό της βροχής πάει στις αποχετεύσεις και δεν μας πνίγει. Οι πιο αδύναμοι, ο “βούρκος”, το “κατακάθι”, οδηγείται στις φυλακές όπως το βρόχινο νερό οδηγείται μέσα στις αποχετεύσεις. Έτσι ούτε τους μεν βλέπουμε ούτε το δε. Το ποιοι θα γίνουν αδύναμοι και ποιο δυνατοί καθορίζεται υποθέτω από ένα συνδυασμό περιβαλλοντικών συνθηκών και ατομικού δυναμικού. Απομονώνουμε λοιπόν το πρόβλημα που οι ίδιοι δημιουργήσαμε και το…ξεχνάμε.

Υπάρχουν σαφώς ευθύνες σε επίπεδο ατόμων. Υπάρχουν ευθύνες ακόμη και για τον παιδεραστή που κακοποιούνταν συστηματικά -σεξουαλικά ή μη- στην παιδική του ηλικία και έτσι έγινε από θύμα θύτης για να εκδικηθεί, κατά κάποιον τρόπο, τους παλιούς του θύτες. Έχει ευθύνη που δεν έγινε πιο δυνατός, που επέλεξε την “εύκολη λύση” του κατακαθιού αντί να ανελιχθεί, να βγει από το ψυχικό του σκοτάδι στο φως. Αλλά το πρόβλημα είναι πρωτίστως συστημικό. Όπως προανέφερα υπάρχει μία ολόκληρη βιομηχανία με τεράστιο τζίρο από πίσω. Η οποία έχει πανίσχυρους μηχανισμούς αυτοπροστασίας.  Ακόμη και αν όλοι οι παιδεραστές και γενικώς όλοι οι εγκληματίες του κόσμου ως εκ θαύματος “αναλάμβαναν τις ευθύνες τους” και άλλαζαν αυτό δεν θα έκλεινε τις φυλακές, δεν θα άφηνε άνεργους τους αστυνομικούς, ούτε και τους (ποινικούς) δικαστές. Απλώς το σύστημα θα προσαρμοζόταν και θα δημιουργούσε τις συνθήκες για νέα εγκλήματα.

Και τώρα πείτε μου, ειλικρινά, αν δεν σας θυμίζει αυτή εδώ η χθεσινή “Σύλληψη και δικογραφίες για παιδική πορνογραφία” αυτό : “Σύλληψη και δικογραφίες για 200 κιλά ηρωίνη. Αν διέφευγε θα πλημμύριζε όλη την Αθήνα”.

Advertisements

4 thoughts on “#89 Παιδική πορνογραφία : θα δοθεί ποτέ ένα τέλος;

  1. Καλησπέρα Νίκο!
    Ενδιαφέρον θεμα αλλά η λογική μου δεν δύναται να συμφωνήσει με αυτό το άρθρο.
    Γράφεις: “Έχει ευθύνη που δεν έγινε πιο δυνατός, που επέλεξε την “εύκολη λύση” του
    κατακαθιού αντί να ανελιχθεί, να βγει από το ψυχικό του σκοτάδι στο
    φως.”
    Είναι ίσως ένα από τα λίγα σημεία που ταιριάζει στα μάτια μου.
    Είναι σίγουρο ότι έχουμε διαφορετική άποψη για το θέμα όπως ακριβώς είχαμε και για τον Κοεμτζή αν θυμάμαι καλά.
    Δεν μπορεί η κάθε παραβατικότητα να φορτώνεται σε άλλους ή αποκλειστικά στα συστήματα.
    Συστημικό το πρόβλημα των φονιάδων, των βιαστών, των παιδεραστών, των εμπόρων ναρκωτικών, των απατεώνων γενικώς, των διαρρηκτών, των φοροφυγάδων, των ιδιοκτητών αυθαίρετων σπιτιών, των μπαταχτσήδων κλπ;
    Εγώ, εσύ οι καλοί μας φίλοι είχαμε μια αγγελικά πλασμένη παιδική ηλικία; Δεν πέρασες ποτέ πλάι από το “απαίσιο” αλλά ποτέ δεν το ακούμπησες;
    Προσωπικά αν δώσω άφεση αμαρτιών σε οποιονδήποτε όπως οι παραπάνω θα νοίωσω ηλίθιος. Και δεν πρόκειται να το κάνω ποτέ, όχι από μίσος αλλά από πεποιθηση ότι αυτό είναι το σωστό.
    Σίγουρα η προληψη πρέπει να έχει προτεραιότητα αλλά και η καταστολή έχει την αξία της.
    Πρόληψη όμως για τους τρυφερές ανοχύρωτες ηλικίες αλλά όχι για τους υπόλοιπους. Αυτοί οι τελευταίοι όταν κάνουν το άνομο το καταλαβαίνου, ξέρουν τι κάνουν, αλλά το κάνουν. Κι αυτό για μένα δεν έχει δικαιολογία.
    Ας περιμένουμε και την αντίδραση του Πιγκουΐνου να δούμε ποιος θα παίξει τελικά εκτός έδρας!

    Like

  2. Καλησπέρα πλοίαρχε.
    Νόμιζα ότι ήμουν σαφής πως δεν έκανα λόγο για άφεση αμαρτιών στους εγκληματίες αλλά για μη άφεση αμαρτιών στο σύστημα που τους έθρεψε. Το δεύτερο δεν αναιρεί το πρώτο, απλώς το συμπληρώνει. Επίσης εξήγησα για ποιον λόγο εμείς βγήκαμε έτσι και οι άλλοι αλλιώς. Εμείς είμαστε η χλόη του συστήματος και οι άλλοι τα ζιζάνια, απλώς. Αλλά είναι έτσι το σύστημα που *πρέπει* να υπάρξουν κάποια ζιζάνια. Στην υποθετική περίπτωση που εξαφανίζονταν τα περιστατικά παιδεραστίας και ευρύτερα βαριών εγκλημάτων είναι προβλέψιμο πώς η καταστολή θα αντιδρούσε : θα κατέβαζε απλώς δραματικά τον πήχυ της ανοχής, ακόμη και σε επίπεδα “μηδενικής ανοχής”, όπως έκανε ο κος Τζουλιάνι στη Νέα Υόρκη.

    Δεν ζητώ να δώσουμε συγχωροχάρτι στους υπάρχοντες παιδεραστές, αλλά απλώς να *μην* δώσουμε συγχωροχάρτι στο σύστημα που τους έθρεψε. Και, το κυριότερο, δραματική στροφή στην πρόληψη ώστε να μην αποτραπεί η δημιουργία νέας γενιάς παιδεραστών, παιδικών πορνογράφων, βιαστών κλπ Αλλά το τελευταίο δεν πρόκειται ποτέ να συμβεί με το παρών σύστημα για τους λόγους που εξήγησα στο άρθρο.

    Like

  3. Αρχικά, να εκφράσω την ικανοποίησή μου για το γεγονός ότι μπορούμε να κάνουμε εδώ (αλλού δύσκολο!) συζήτηση σε χαμηλούς τόνους και με επιχειρήματα για ένα τέτοιο βσρύ θέμα. Γιατί παντού αυτό που κυριαρχεί, είναι οι κραυγές, «να τον σφάξουμε και να τον πετάξουμε στα σκυλιά» και κάτι τέτοια τριτοκοσμικά (αναφέρομαι φυσικά σε αυτόν στην Κρήτη, τη μύτη του οποίου έσπασε αγανακτισμένος καφετζής, που βέβαια αναδείχθηκε σε ήρωα…).
    Επί της ουσίας.
    Κοριέ, παραθέτεις επιχειρήματα, που πράγματι έχουν βάση αλλά και κάποια τα οποία θεωρώ τραβηγμένα (αυτό π.χ. με τη βιομηχανία, όπως τη χαρακτηρίζεις, που υπάρχει πίσω από το έγκλημα. Και οι πυροσβέστες υπάρχουν λόγω των πυρκαγιών, δεν σημαίνει ότι τις βάζουν οι ίδιοι για να έχουν δουλειά, σωστά; Τραβηγμένο και το δικό μου, δεν λέω, απλώς για να σου δείξω τι εννοώ).
    Για μένα οι παιδεραστές, είναι ένα κλικ πιο κάτω -σε ό,τι αφορά τα κίνητρά τους, το καθιστώ σαφές- από τους άλλους εγκληματίες (φονιάδες, βιαστές, ληστές κλπ.) παρά το γεγονός ότι οι πράξεις τους είναι απεχθείς, αποτρόπαιες και σε πολλές περιπτώσεις καταστρέφουν κυριολεκτικά ζωές.
    Και ο λόγος είναι ότι αυτοί (αν όχι όλοι, το 80% ή 90%) είναι ΑΡΡΩΣΤΟΙ! Είναι ψυχικά διαταραγμένοι και εγώ έτσι τους προσεγγίζω. Δεν πιστεύω ότι εχουν τις ίδιες προθέσεις με έναν «κοινό» φονιά, βιαστή, με έναν φανατικό βομβιστή. Με αυτό που κάνουν, ικανοποιούν τις άρρωστες, ανώμαλες -χαρακτήρισέ τες όπως θες- ορέξεις τους, στις οποίες δεν μπορούν να αντισταθούν. Σε καμία απολύτως περίπτωση δεν τους απενεχοποιώ. Είμαι, όμως, βέβαιος ότι κάποιος με σώας τα φρένας δεν θα κάνει ποτέ τέτοιο μεγάλο κακό σε ένα παιδάκι, ένα αγοράκι ή ένα κοριτσάκι.
    Με αυτό που υποστηρίζω, θέλω επίσης να πω ότι αφενός δεν φταίει η κοινωνία για τη συγκεκριμένη κατηγορία εγκληματιών αλλά -και το χειρότερο- δεν μπορεί να υπάρξει πρόληψη. Πώς μπορείς να προλάβεις το κακό που θα κάνει ένας διαταραγμένος άνθρωπος; Από έναν παιδεραστή ως τον Μπρέιβικ που σκότωσε 77 ανθρώπους στη Νορβηγία.
    Ναι, μπορείς -ως κοινωνία και ως ένα βαθμό- να προλάβεις κάποιον που θα γίνει π.χ. Κοεμτζής (μιας και το έχουμε συζητήσει) προσφέροντάς του (γενικά) ένα υγιές περιβάλλον και σωστά πρότυπα. Επίσης, μπορείς να αποτρέψεις κάποιον από το να γίνει κλέφτης προσφέροντάς του ευκαιρίες εργασίας και αποκόμισης νόμιμου κέρδους. Έναν παιδεραστή, αλήθεια, πώς τον προλαβαίνεις;
    Και επιπλέον πώς μπορείς να τον ξεχωρίσεις ώστε να προστατέψεις τα παιδιά; Αυτό θα μπορούσε να ήταν ένα μέτρο πρόληψης αλλά δεν είναι εφικτό να υλοποιηθεί. Στο παράδειγμα της Κρήτης, αυτοί που προσέλαβαν τον παιδεραστή ως προπονητή, ήταν δυνατόν να αντιληφθούν εκ των προτέρων περί τίνος πρόκειται;
    Το σίγουρο είναι ότι θέματα σαν αυτά πρέπει να τα συζητάμε σοβαρά και χωρίς κραυγές. Αυτές οι περιπτώσεις είναι οι πιο τραγικές γιατί αφορούν παιδιά. Ποιος μπορεί να μπει στον ψυχισμό ενός παιδιού που έχει πέσει θύμα σεξουαλικής -και όχι μόνο- κακοποίησης και να το καταλάβει; Πώς θα ζήσει τη ζωή του στο μέλλον έχοντας περάσει αυτήν την τρομερή δοκιμασία; Και δυστυχώς, έχουμε δει πολλές περιπτώσεις, που τέτοια παιδιά όταν μεγαλώνουν, κάνουν τα ίδια σε άλλα αθώα παιδιά. Υπάρχει κάτι χειρότερο από αυτό;
    Εν κατακλείδι, πρέπει -φυσικά- όσοι κάνουν τέτοιες πράξεις να τιμωρούνται αλλά θεωρώ ότι πάντα πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας τα παραπάνω ώστε να κατανοήσουμε τις αιτίες του φαινομένου. Όσο απεχθής και αν είναι η πράξη κάποιου, ο καθένας από εμάς ξεχωριστά, η κοινωνία, η δικαιοσύνη, το σωφρονιστικό σύστημα οφείλουμε να τους βλέπουμε υπό αυτήν την οπτική γωνία… Υπάρχει, άλλωστε, και σχετική πρόβλεψη στον ποινικό κώδικα για άτομα που είναι ψυχικά διαταραγμένα.

    Like

  4. Πιγκουίνε σε ευχαριστώ για το μακροσκελές σχόλιο. Όντως, φαντάζεσαι να το συζητάγαμε στο…facebook αυτό; :O Και τι δεν έχουμε ακούσει όσον αφορά κάθε λογής δημιουργικούς τρόπους βασανισμούς των παιδεραστών και παιδικών πορνογράφων. Τους οποίους και κακώς τσουβάλιασα μαζί στο κείμενο. Υπάρχει μία σαφής διαφορά λόγω που οι δεύτεροι κάνουν ότι κάνουν για το κέρδος. Και θα μπορούσαν κιόλας να “χρησιμοποιούν” παθολογικούς παιδεραστές για τα πορνογραφικά τους βίντεο όπως ακριβώς οι έμποροι ναρκωτικών χρησιμοποιούν βαποράκια-χρήστες για να διακινούν δίχως οι ίδιοι οι έμποροι να κάνουν χρήση. Επιφυλάσσομαι για δεύτερο μέρος.

    Συμφωνούμε για τα περί ψυχικών ασθενειών αλλά -ασφαλώς!- διαφωνούμε για την απαλλαγή ευθυνών που δίνεις στην κοινωνία. Βασικά δεν φαίνεται να κατάλαβες τι εννοώ και τι εννοείται γενικώς με την πρόληψη. Πρόληψη δεν είναι να έχεις παιδεραστές σε λανθάνουσα κατάσταση και να βλέπεις έγκαιρα το μέλλον αλά…Minority Report που θα υπάρξει το επόμενο χτύπημα για να το προλάβεις. Αυτό, που θα βάφτιζα ίσως δόκιμα “προ-καταστολή”, είναι ασφαλώς αδύνατο. Πρόληψη είναι να μην έχεις καν λανθαοντες (εν υπνώσει) παιδεραστές. Όχι να μην υπάρχουν ενεργοί θύτες που διέπραξαν παοδεραστία, αλλά να μην υπάρχουν καν δόκιμοι θύτες που θα μπορούσαν να διαπράξουν. Και αυτό όπως είπα μπορεί να γίνει μόνο με την εκπαίδευση και την παιδεία.

    Το σύστημα δεν πλάθει τους ίδιους τους παιδεραστές, καλλιεργεί τις συνθήκες για να πλαστούν και παράλληλα αποτρέπει κάθε προσπάθεια αποτροπής των εν λόγω συνθηκών πλάσης τους. Και αυτό ασφαλώς δεν γίνεται συνειδητά, γίνεται αυτόματα. Το ίδιο και με τους μηχανισμούς αυτοπροστασίας που ανέφερα. Με το “σύστημα” εδώ εννοώ την έννοια που έχει στην θεωρία συστημάτων (δυναμικό, αυτοοργάνωση, αυτορύθμιση κτλ), και όχι το σύστημα…”άτεμη κοινωνία”.

    Είναι επικίνδυνο να απαλλάξουμε σωρηδόν το περιβάλλον ως αίτιο εκκόλαψης εγκλημάτων. Αν στο προαιώνιο ερώτημα “Γίνεσαι ή γεννιέσαι;”(γιατί εδώ καταλήγουμε), απαντήσουμε με σιγουριά “Γεννιέσαι” αυτό συνπεάγεται τα εξής :
    α)Κατ'αρχήν δεχόμαστε αξιωματικά και αναιτιολόγητα πως υπάρχει κάποια “σκοτεινή ανθρώπινη φύση” της οποίας κάποιοι άτυχοι γεννιούνται υποχείρια ενώ όλοι οι άλλοι, οι τυχεροί, την δαμάσαμε πριν καν γεννηθούμε.
    β)Δεν τίθεται καμία πιθανότητα βελτίωσης, οπότε η εκπαίδευση και η παιδεία γενικώς είναι εντελώς άχρηστα, χάσιμο χρόνου. Υπό αυτή την έννοια όμως και ο σωφρωνισμός είναι άχρηστος.
    άρα…
    γ)Αν κάποιο παιδί στα 5 του κλέψει μία τσίχλα από το ψιλικατζίδικο είναι πασιφανές πως ανήκει στον κοινωνικο βόθρο. Για να γλυτώσουμε λοιπόν περαιτέρω ταλαιπωρία δική του, χρήματα από τους φορολογούμενους, αλλά και να γλυτώσουμε όλα του τα μελλοντικά θύματα από τα νύχια του, μιας και δεν πρόκειται να βελτιωθεί ποτέ, οφείλουμε να το εκτελέσουμε επί τόπου – τραβηγμένο ναι, αλλά όταν τραβήξεις από τα μαλλιά το “μόνο γεννιέσαι” εδώ ακριβώς καταλήγεις.
    δ)Όλες οι κοινωνικές δομές κάθε κλίμακας, από οικογένεια έως ολόκληρα κράτη, είναι εκ των πραγμάτων τέλειες. Οτιδήποτε σκαλώσει σε αυτές οφείλεται απλώς σε βοθράνθρωπους που μας ξέφυγαν, τους οποίους εντοπίζουμε, απομονώνουμε και ιδανικά εκτελούμε.

    Η “ανθρώπινη φύση” είναι ένας μύθος που έχουν υιοθετήσει κάποιοι βιολόγοι παλαιάς σχολής, στερούμενη φαντασία και  όραμα. Αν υπήρχε ανθρώπινη φύση ακόμη θα ζούσαμε μέσα στις σπηλιές. Οι περισσότεροι ψυχολόγοι πιστεύουν, όσον αφορά τα δυο είδη νοημοσύνης, ότι η διανοητική είναι γεννετική, γεννιόμαστε με αυτήν (σε εντελώς λανθάνουσα μορφή βέβαια). Αλλά η συναισθηματική που μας αφορά αποκλειστικά εδώ θεωρείται ότι είναι επίκτητη. Μαθαίνουμε να ελέγχουμε, να διαχειριζόμαστε τα συναισθήματά μας καθώς μεγαλώνουμε και με συνεχή αλληλεπίδραση με το περιβάλλον μας. Κανείς δεν γεννιέται ψυχικά ασθενής, και ασφαλώς κανείς δεν γεννιέται παιδεραστής – και αυτό θα το αιτιολογήσω με κάποιο νέο άρθρο του τύπου “Κληρονομικότητα vs περιβάλλον”, όταν με το καλό με τσιμπήσει πάλι η οιστραλογόμυγα 🙂

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s