#127 "Boυλώστε το επιτέλους…"

Όπως θα φανταστήκατε αλίευσα ακόμη μία άξια και τσαμπουκαλεμένη πένα, που ακούει στο όνομα του Τάσου Φούντογλου. Τον διάβασα στην Αιχμή αλλά το ίδιο κείμενο το έχει γράψει και στο προσωπικό του ιστολόγιο, το Publius…, όπου υποθέτω ότι είναι και η πρώτη δημοσίευση. Αν διαβάσετε το πρώτο μισό είμαι βέβαιος πως θα θελήσετε να διαβάσετε την συνέχεια στην πηγή του, όπου και παραπέμπω. Αυτό ως ένας ελάχιστος φόρος τιμής στον αρθρογράφο.

Boυλώστε το επιτέλους…

Η είδηση συγκλονίζει. Τρία εκατομμύρια συμπολίτες μας κινούνται στα όρια της φτώχειας και ισάριθμες ψυχές ανθρώπων «συνομιλούν» καθημερινά με τον ευτελισμό της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και τον κοινωνικό αποκλεισμό. Η αντίδραση στην είδηση επίσης συγκλονίζει. Τρία εκατομμύρια συμπολίτες μας κινούνται στα όρια της φτώχειας και εμείς ασχολούμαστε με τους ταρίφες, τις λευκές ποδιές, τους φαρμακοτρίφτες, τους νταλικιέρηδες και τους λοιπούς κλειστοεπαγγελματίες. Τρία εκατομμύρια συμπολίτες μας βρίσκονται στα όρια της εξαθλίωσης και η κυβέρνηση αυτής της χώρας εξακολουθεί να δίνει αναπηρικές συντάξεις σε αρτιμελείς, να μισθοδοτεί άχρηστους δημόσιους υπαλλήλους , να διορίζει κολητούς και φίλους στις διοικησεις των δημόσιων οργανισμών, να παρακολουθεί σαν χάννος το λαθρεμπόριο καυσίμων και να ανέχεται τον κάθε τσιφλικά να κραδαίνει ένα ντεπόν, μια σύριγγα ή μια μάνικα στο χέρι και να απειλεί θεούς και δαίμονες.

Τρία εκατομμύρια συμπολίτες μας καταπίνουν την κάμηλο του περιθωρίου και οι πάλαι ποτέ κραταιοί πρασινοφρουροί διυλίζουν τον κώνωπα των διαδικασιών για την αλλαγή της ηγεσίας τους. Τρία εκατομμύρια συμπολίτες μας ακροβατούν στα όρια της επιβίωσης και η αντιπολίτευση τυρβάζει περι ισοδύναμων για να μην ταράξει τους κύκλους του κάθε Αρχι….μίδη. Μοναδική της πρεμούρα το πώς θα ικανοποίησει τους συνταξιούχους βουλευτές και υπουργούς της βάζοντας τα βλαστάρια τους πρώτη μούρη στα εκλογικά της ψηφοδέλτια. Το δημοκρατικό ισοδύναμο, βλέπεις! Η είδηση συγκλονίζει. Για λίγα λεπτά, για λίγες ώρες, για λίγες μέρες δεν έχει σημασία. Ετσι και αλλιώς ο κόσμος εδώ πέρα έτσι είναι πλασμένος.

Να συγκλονίζεται και να διαρρηγνύει τα ιμάτια του, εν μέσω ολοφυρμών, και την αμέσως επόμενη στιγμή να λουφάζει στην μικροαστική του νιρβάνα σαν να μην συνέβη το απολύτως τίποτα. Το ίδιο θα γίνει και τώρα. Με την μόνη διαφορά πως τώρα το πρόβλημα δεν είναι τόσο μακρινό όσο πρίν από λίγα χρόνια. Στα μακρινα βλέπεις, είμαστε πάντοτε κουβαρντάδες στα λόγια και ανοιχτοχέρηδες στις λύσεις τους. Τα συζητάμε με εκείνο το πρόστυχο ύφος της φενακισμένης θλίψης – αχ οι καημένοι, μακάρι να μπορούσα να τους βοηθήσω – αραδιάζουμε τις ενδεδειγμένες λύσεις, ρίχνουμε και ένα ανάθεμα στο ανάπηρο το κράτος και αφού συγυρίσουμε τη συνείδησή μας και ξαλαφρώσουμε τη ψυχή μας γυρνάμε την πλάτη και μπαίνουμε στο πρώτο πολυκατάστημα που θα βρεθεί μπροστά μας…

Διαβάστε το υπόλοιπο…»

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s