#148 Η πειρατεία, το Megaupload και οι Anonymous (Μέρος 2ο)

Η βιομηχανία του θεάματος και της μουσικής παραδοσιακά προβάλλουν ένα “επιχείρημα” που έχει πολλαπλώς καταρριφθεί από ανεξάρτητες σχετικές μελέτες : ότι όλο το πειρατεύσιμο υλικό είναι απαραίτητα χαμένες πωλήσεις

Ακόμη και τώρα, στην περίπτωση του Megaupload, δήλωσαν βλακωδώς ότι… “έχασαν 500 εκατομμύρια $”. Βλακωδώς γιατί αυτό προϋποθέτει πως όλοι όσοι κατέφυγαν στην πειρατεία αν δεν είχαν άλλη επιλογή θα είχαν αγοράσει όλο αυτό το περιεχόμενο, όλοι. Δεν χρειάζονται μελέτες για να μας δείξουν ότι αυτό είναι μία διάτρητη ονείρωξη μαστουρωμένου χρυσόψαρου, αρκεί η απλή λογική.

Πριν οι RIAA – MPAA αρχίσουν τις μαζικές αγωγές εναντίον χρηστών οι πειρατές (σαφώς οι “παραγωγοί” αλλά εν μέρει και οι downloaders) ήταν οι πιο ένθερμοι αγοραστές CD και DVD. Όταν όμως άρχισε η εν λόγω επίθεση τότε η πειρατεία έπαψε πια να αφορά μόνο το σκέλος “δωρεάν”. Έγινε μέσο αντίδρασης και αντίστασης, πήρε σχεδόν πολιτική χροιά. Έτσι οι πειρατές έπαψαν να αγοράζουν με αποτέλεσμα τότε να καταγραφεί η κατακόρυφη πτώση των πωλήσεων. Οπότε οι RIAA-MPAA για ακόμη μία φορά βγάλαν τα μάτια τους με τα ίδια τους τα χέρια.

Οι μόνοι που έχουν κερδίσει από την εποχή του Napster από τις εκατοντάδες αγωγές είναι οι απανταχού δικηγόροι, που όπως τα όρνεα έλκονται από τα κουφάρια αυτοί έλκονται από αγωγές, μηνύσεις, ασφαλιστικά μέτρα, αποζημιώσεις για ηθική βλάβη, για συκοφαντική δυσφήμηση και όλες τις υπόλοιπες νομικές παπαρίτσες που έχουν επινοηθεί για να μένουν τα πρόβατα στο μαντρί και να ρέει χρήμα στα νομικοδικαστικά κυκλώματα.

Η Apple με το iTunes έβγαλε και συνεχίζει να βγάζει τεράστια κέρδη. Συνδύασε άριστες υπηρεσίες, χαμηλές τιμές, μεγάλη γκάμα labels και την απεξάρτηση από τους φυσικούς δίσκους που όλοι ήθελαν. Οι RIAA & MPAA αντίθετα, αντί να προσφέρουν κάτι αντίστοιχο κινήθηκαν απλώς… δικαστικά, πρώτα εναντίον των websites και μετά εναντίον των χρηστών, που πολλές φορές παρακολουθούσαν και παράνομα. Πρόεδρος δισκογραφικής μετά από χρόνια έκανε… αυτοκριτική : “Έπρεπε να είχαμε αγοράσει αντί να είχαμε κλείσει το Napster”. Αλλά τώρα είναι αργά ασφαλώς φίλε.

Η νέα τάση από αρκετούς καλλιτέχνες είναι μέσα από τις ιστοσελίδες τους να προσφέρουν επιλογή αγοράς singles ή ολόκληρων δίσκων είτε μέσω iTunes, είτε μέσω του δεινόσαυρου στον οποίο έχουν υπογράψει, είτε απευθείας από τους ίδιους, χωρίς να πάρει κανένας  μεσάζων μίζα. Μαντέψτε τι επιλέγει σχεδόν κατά κανόνα ο κόσμος. Με τις ταινίες δεν το βλέπουμε αυτό γιατί η ταινία ανήκει στην εταιρεία παραγωγής, όχι στον σκηνοθέτη. Το έχω πάντως δει με κάποιες ανεξάρτητες ταινίες μικρού μήκους που διανέμονται δωρεάν με προαιρετική δωρεά.

Επιχειρώντας να εξηγήσω τις πολιτικές των στούντιος και των δισκογραφικών έναντι στην πειρατεία, αρκεί μάλλον να πω πως απαρτίζονται από “Ξέρεις ποιος είμαι εγώ;” πανίβλακες, βροντόσαυρους μιας άλλη εποχής που απολάμβαναν ένα μονοπώλιο για δεκαετίες και τους έσκασε το διαδίκτυο, το υπέρτατο εργαλείο διανομής που όμως δεν είναι δικό τους, και τους χάλασε τα σχέδια. 

Επιμένουν πεισματικά στα φυσικά μέσα, στους οπτικούς δίσκους, γιατί μπορούν να τα ελέγξουν. Το δίκτυο όμως δεν ελέγχεται (αποκλειστικά) από κανέναν. Οπότε ότι δεν μπορούν να ελέγξουν προσπαθούν να καταστείλουν, όπως έγινε με το SOPA και την PIPA που προώθησαν στους γερουσιαστές που έχουν αγοράσει για να ψηφίσουν. 

Οι εταιρείες έσκασαν στους γερουσιαστές 50 μύρια $ (το “lobbying” που λένε στις ΗΠΑ αυτό ακριβώς είναι, δεν μπορούν να το πουν “δωροδοκία” ε;) για να φιμώσουν το δίκτυο, οπότε μην είστε βέβαιοι πως τελειώσαμε με αυτά τα νομοσχέδια. Τα έβαλαν προσωρινά στον πάγο και πιθανότατα θα επιχειρηθεί η επιστροφή τους όταν κάτσει η σκόνη και η αμερικάνικη κοινή γνώμη είναι απασχολημένη με κάτι άλλο. Σαν τι; Χμμ… ένα πόλεμο έναντι του Ιράν ίσως;

Εν κατακλείδει οι δισκογραφικές εταιρείες και τα στούντιο είναι εταιρείες – δεινόσαυροι μιας άλλης εποχής. Είτε θα προσαρμοστούν και θα δικτυωθούν πλήρως όπως όλες οι άλλες εταιρείες είτε θα πεθάνουν. Και το ξέρουν και οι ίδιες αυτό, ασχέτως τι λένε δημοσίως. Αλλά η βλακεία, η έπαρση και το πείσμα πάνε συνήθως μαζί. Τα φυσικά μέσα διανομής έχουν ήδη πεθάνει, όλα. Αυτά που κυκλοφορούν είναι απλώς τα λείψανα της τελευταίας γενιάς τους. Αμήν.

Advertisements

2 thoughts on “#148 Η πειρατεία, το Megaupload και οι Anonymous (Μέρος 2ο)

  1. Συμφωνώ απόλυτα με τα όσα λες και με τον τρόπο που τα παραθέτεις.

    Δυστυχώς, το παρόν μεταβατικό στάδιο που διανύουμε στο χώρο της
    διακίνησης ιδεών, πληροφοριών κλπ, δεν έχει κατασταλάξει ακόμα με
    ξεκάθαρο τρόπο ως προς τις δομές και τις περπατημένες του. Υπάρχουν
    αρκετές ασάφειες ως προς το τι ανήκει σε ποιον, γιατί, από πότε και έως
    πότε, σε τι βαθμό και με τι προσωπικές επιλογές, ποιανού είναι η ευθύνη
    της προστασίας από τις λεγόμενες υποκλοπές και πολλά μα πολλά άλλα.

    Ακόμα κι αυτά που, στη συντριπτική πλειοψηφία των κοινών θνητών δείχνουν
    πλέον ως αυτονόητα, ακόμα δεν έχουν μεταφραστεί όπως θα έπρεπε στην
    αργόστροφη γραφειοκρατική εξέχουσα τάξη των εχόντων και κατεχόντων.

    Τα πράγματα τρέχουν γύρω με φρενήρεις ρυθμούς και όλοι αυτοί επιμένουν
    να λειτουργούν με οπτικές αρκετά προηγούμενων πια δεκαετιών.

    Like

  2. Καλημέρα/σπέρα και ευχαριστώ για το σχόλιο. Ακριβώς, μεταβατικό στάδιο. Προς τι;
    Προς μία ενδεχομένως πλήρη αποκέντρωση, αποσυγκέντρωση ίσως ορθότερα, κάθε πνευματικού περιεχομένου. Από ερασιτεχνικά άρθρα σαν και αυτά που ανεβάζω εδώ έως ακόμη ίσως και ταινίες. Με το αποσυκγέντρωση εννοώ την κατάλυση κάθε μεσάζοντα, ακριβώς γιατί ο άτυπος μεσάζων είναι πια το δίκτυο.

    Αλλά το ερώτημά μου είναι : θα δουλέψει αυτό; Από άποψη διανομής αλλά και marketing γίνεται να δουλέψει, αλλά πρακτικά, με όρους αγοράς και προσφοράς-ζήτησης μπορεί να δουλέψει; Με τις ταινίες είναι πιο σαφή τα πράγματα γιατί δεν μπορεί ο καθένας να γυρίσει μία ταινία. Οπότε από την μία θα έχουμε τους παραγωγούς, τους τροφοδότες του περιεχομένου και από την μία τους καταναλωτές. Επίσης οι φυσικοί δίσκοι μπορεί να κινδυνεύουν, αλλά δεν βλέπω ορατό τέλος (ευτυχώς) στον θεσμό της κινηματογραφκής εξόδου.

    Με την μουσική επίσης έχει ήδη αποδειχθεί ότι γίνεται να δουλέψει. Οι μουσικοί έχουν επιπλέον το bonus των live, από τα οποία με κατάλληλες συμφωνίες βγάζουν πολύ καλύτερα χρήματα. Για τους Tiger Lillies δουλεύει πολύ καλά αυτό, εδώ και χρόνια.

    Με την συγγραφή όμως και ιδίως “την συγγραφή με φόρμα εργασίας”, την δημοσιογραφία, τι γίνεται; Όταν όλοι οι αναγνώστες μπορούν να είναι εν δυνάμει “δημιουργοί” και η πρώτη (αν όχι μόνη) τους προτεραιότητα είναι να τους διαβάσουν, να κλικάρουν τις διαφημίσεις  τους, “να κάνουν όνομα στο δίκτυο”, ή οτιδήποτε άλλο εξυπηρετεί για κάποιον το ιστολόγιο ή ιστοσελίδα του και τους είναι αδιάφορη δουλειά των άλλων ή … “τους διαβάζουν για να διαβαστούν οι ίδιοι” μπορεί να δουλέψει αυτό το μοντέλο;

    Ίσως ναι. Αυτή την στιγμή, σύμφωνα τουλάχιστον με τα νούμερα της Alexa που βλέπω, από τα 7 δις ψυχές που φτάσαμε ακόμη μόλις 1,3 εκατομμύριο άνθρωποι την παλεύουν να αναδειχτούν δικτυακά. Και μόνο αν καταφέρεις να μπεις στους πρώτους 100.000 (σε κίνηση) αρχίζεις να βγάζεις σοβαρά χρήματα στο δίκτυο. Σοβαρά δεν εννοώ να πάρεις Bugatti Veyron, να μπορέσεις απλώς να ζεις αποκλειστικά από αυτό. 100.000 παραγωγοί με 7(4-5 πραγματικά) δις εν δυνάμει αναγνώστες. Καλή αναλογία ε;

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s