#157 "Μακάρι να κάνω λάθος"

Αλίευσα ένα κείμενο της Νάντιας Τριανταφύλλου για τους άστεγους που οφείλουμε να διαβάσουμε και να επεξεργαστούμε όλοι. Αναμεταδίδω από τα Αληθινά Ψέματα : 


Κοίμισα τον γιο μου, του φόρεσα πιτζάμες, τον υπνόσακο του και τον σκέπασα με τον πάπλωμα του
. Κάνει κρύο μαμά μου λέει. Άρχισα να του τρίβω την πλατούλα και ξεκινήσαμε το παραμύθι. Όπως κάθε βράδυ, του λέω παραμύθι παίρνει το αρκουδάκι του αγκαλιά και κοιμάται. Άκουγα την ανάσα του να παίρνει τον ρυθμό του ύπνου.  Είχε πλέον ζεσταθεί  και ήρεμος κοιμόταν. Το δικό μου το παιδάκι κοιμήθηκε. Ζεστάθηκε και κοιμήθηκε. Και εκείνη ακριβώς την στιγμή πριν σηκωθώ σκέφτηκα τους ανθρώπους που έχασαν το σπίτι τους, την ζωή τους και τώρα είναι άστεγοι.

Αυτές τις παγωμένες νύχτες είναι στους δρόμους. Προσπαθούν να ζεσταθούν με παπλώματα, κουβέρτες ότι έχουν ή ότι άλλο τους μοιράζει ο Δήμος της Αθήνας για να προστατευθούν. Και συνειδητοποίησα πόσο υπαρκτό και πόσο δίπλα μας είναι αυτή η πραγματικότητα. Η πραγματικότητα ανθρώπων που  θα μπορούσαν να είναι γείτονες μας. Άνθρωποι που δεν είχαν φανταστεί και οι ίδιοι ότι η ζωή τους θα κατέληγε στα παγκάκια. Άνθρωποι που πληρώνουν πολύ ακριβά το τίμημα της κρίσης. Άνθρωποι κάθε ηλικίας, ακόμη και μικρά παιδιά που βρίσκονται στους δρόμους με τους γονείς τους.

Πως παλεύεται αυτό; Δεν ξέρω. Πως λύνεται; Δεν ξέρω. Πως γίναμε έτσι; Δεν ξέρω.
Βλέπω αυτές τις μέρες στην τηλεόραση ρεπορτάζ για το μεγάλο θέμα των αστέγων στη Αθήνα. Βλέπω εικόνες που με σοκάρουν. Βλέπω απελπισία που με παγώνει. Βλέπω ζωές που καταστράφηκαν. Βλέπω βλέμματα άδεια.  Δεν ξέρω αν υπάρχει δρόμος επιστροφής  για αυτούς τους ανθρώπους.  Δεν ξέρω αν θα μπορέσουν να σταθούν και πάλι στα πόδια τους. Να κερδίσουν την ζωή που έχασαν. Κι αυτό με σοκάρει ακόμη περισσότερο. Δεν μπορώ να αποδεχτώ ΕΓΩ ότι αυτοί οι άνθρωποι θα πρέπει να μείνουν στο περιθώριο του πεζοδρομίου. Ξεχασμένοι από όλους.

Δεν ξέρω τι σχέδιο έχει η Πολιτεία για αυτές τις ζωές. Δεν ξέρω καν αν συμπεριλαμβάνονται αυτές οι ζωές σε κάποια υποσημείωση του ετήσιου  προϋπολογισμού. Δεν ξέρω αν αυτοί που διαχειρίζονται το δημόσιο χρήμα  γνωρίζουν  και αποδέχονται το πρόβλημα των αστέγων. Δεν ξέρω εάν το γνωρίζουν και κωφεύουν ή εάν νίπτουν τας χείρας τους, ως άλλοι Πόντιοι Πιλάτοι, αποποιούμενοι κάθε ευθύνη και μετατοπίζοντας το πρόβλημα στις δημοτικές αρχές. Δεν ξέρω τίνος  είναι ευθύνη. Ξέρω όμως ότι υπάρχουν. Ξέρω ότι είναι εκεί έξω με τη θερμοκρασία να πέφτει κάτω από το μηδέν. Ξέρω ότι κάποιοι ίσως και να μην δουν τον ήλιο να ανατέλλει γιατί μπορεί και να αφήσουν την  τελευταία τους πνοή σε κάποιο παγωμένο πεζούλι της πρωτεύουσας.

Και δεν θέλω να δω και πάλι στις ειδήσεις άλλο ένα θέμα για κάποιον άστεγο που δυστυχώς πέθανε. Γιατί ο θάνατος του δεν είναι συνώνυμο της ζωής του. Δεν μπορεί να ήταν όλη του την ζωή άστεγος. Να μην είχε δει, κάνει, θαυμάσει, γελάσει , δημιουργήσει, αγαπήσει, πληγώσει, κανένα στην ζωή του. Δεν μπορεί η επιλογή του να ήταν να είναι άστεγος. Κάπως οδηγήθηκε σε αυτό τον δρόμο. Αλλά πριν πάρει αυτή τη ρότα, η ζωή του θα είχε χρώματα, ανθρώπους, συναισθήματα. Διάολε. Κάτι θα είχε. Κάτι θα έκανε. Δεν μπορεί να ήρθε σε αυτή την ζωή για να γίνει άστεγος. Και για  αυτή την ζωή δεν θα μάθουμε ποτέ τίποτε. Θα είναι σαν να μην υπήρξε ποτέ. Το μόνο που θα μάθουμε για αυτόν θα είναι ότι «ήταν άστεγος».

Και το πιο δύσκολο είναι ότι ο αριθμός των αστέγων όσο περνάει ο καιρός θα αυξάνεται. Και θα γίνει φαινόμενο που θα παρατηρείται και σε άλλες πόλεις, σε πόλεις της επαρχίας. Και δεν θα είναι άνθρωποι άγνωστοι μεταξύ αγνώστων όπως συμβαίνει εδώ στην μεγαλούπολη. Στην πόλη –τέρας που ζούμε. Κι εμείς θα συνεχίσουμε να τους προσπερνάμε στον δρόμο προσποιούμενοι  ότι δεν τους είδαμε, δεν τους προσέξαμε. Κι η δική μας ζωή θα τρέχει, θα κυλάει και η δική τους κάπου θα χάνεται. Μέχρι που απλά θα συνηθίσουμε στο θέαμα και ως «θέμα» δεν θα παίζει καν στις ειδήσεις. Μέχρι που θα πάψουν όλοι να ασχολούνται με αυτές τις ζωές. Μέχρι που η Πολιτεία θα «δικαιωθεί» που δεν καταδέχτηκε να χαραμίσει ούτε ένα ευρώ για αυτές τις ψυχές.

Μακάρι να κάνω λάθος. Μακάρι να υπάρχει πρόνοια για αυτούς τους ανθρώπους. Μακάρι να είμαι εγώ η καχύποπτη που δεν δίνει τη ευκαιρία στην Πολιτεία να δείξει το αληθινό κοινωνικό της πρόσωπο. Μακάρι να είστε όλοι αύριο καλά, ζωντανοί. Μακάρι να μην χάσετε τη ελπίδα σας. Μακάρι να σας δοθεί η ευκαιρία να γίνει η ζωή σας όπως θα θέλατε εσείς. Κι όχι οι άλλοι.

Καληνύχτα.

Νάντια τριανταφύλλου για τα ΑΛΗΘΙΝΑ ΨΕΜΑΤΑ

πηγή : Αληθινά Ψέματα
το εντόπισα στο ιστολόγιο του κου Καββαθά

Advertisements

2 thoughts on “#157 "Μακάρι να κάνω λάθος"


  1. Κι εμείς θα συνεχίσουμε να τους προσπερνάμε στον δρόμο προσποιούμενοι  ότι δεν τους είδαμε, δεν τους προσέξαμε. Κι η δική μας ζωή θα τρέχει, θα κυλάει και η δική τους κάπου θα χάνεται. Μέχρι που απλά θα συνηθίσουμε στο θέαμα και ως «θέμα» δεν θα παίζει καν στις ειδήσεις. Μέχρι που θα πάψουν όλοι να ασχολούνται με αυτές τις ζωές. Μέχρι που η Πολιτεία θα «δικαιωθεί» που δεν καταδέχτηκε να χαραμίσει ούτε ένα ευρώ για αυτές τις ψυχές.”

    Κι αν τους προσπερνάμε αύριο γιατί δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτε;; Αν χρεοκοπήσουμε κι αρχίσει να πεθαίνει κόσμος στους δρόμους;;

    Λες ότι στις άλλες πόλεις τους “βλέπουμε” αυτούς τους ανθρώπους;; Δεν είναι στα μάτια μας όλοι αυτοί για τους οποίους δε φταίμε εμείς;; Δεν είναι οι άνθρωποι με τα CD που τους βλέπουμε κάθε μέρα και τους ρίχνουμε μισό πλάγιο βλέμμα, όπως στους “τρελούς του χωριού”;; Κι όταν κάποιος βγάζει να δώσει κάτι, δεν τους μιλάνε οι λοιποί παρευρισκόμενοι λες και κάποιος είπε κάποιο αστείο εκείνη την ώρα;;

    Κάποτε είπα σε ένα λαχειοπώλη, που τον είχαμε δει 2-3 φορές καθώς καθόμασταν για καφέ και ήρθε να ρωτήσει αν μας ενδιαφέρει ένα λαχείο, “όχι, σ' ευχαριστούμε…”. Ήταν μεγάλος στην ηλικία. Μας κοίταξε έναν-έναν και γύρισε σε μένα και μου είπε κουνώντας το κεφάλι, “το ευχαριστώ, όμως, δεν τρώγεται…”. Κι έφυγε ήσυχα.

    Like

  2. Ευχαριστώ για το σχόλιο Σταμάτη. Αν χρεοκοπήσουμε και τυπικά, οι τελευταίοι πιστεύω που “θα πεθάνουν στους δρόμους” είναι οι ήδη προσαρμοσμένοι παλαίμαχοι άστεγοι, τους οποίους τώρα θυμήθηκαν όλοι, μαζί με τη νέα γενιά “νεοαστέγων”. Αυτοί ναι, θα υποφέρουν. Προσωπικά είμαι ενάντια στην επαιτεία γιατί συντηρεί και διαιωνίζει το πρόβλημα αντί να το λύνει, και παράλληλα καθησυχάζει την πολιτεία ότι έχουν αναλάβει οι πολίτες την πρόνοια αυτών των ανθρώπων που θα έπρεπε να είχε αναλάβει η ίδια.

    Θαρρώ πως δυο βασικοί δείκτες πολιτισμού είναι το πως φερόμαστε στις ασθενέστερες κοινωνικές ομάδες και στα ζώα. Και στα δυο αυτά έχουμε πιάσει πάτο. Για όσο ακόμη υπάρχουν “αγορές”-εργοδότες που οι πολιτικοί-υπάλληλοί τους τρέμουν μην τις …εκνευρίσουν, θα υπάρχουν άνεργοι και άστεγοι. Τωρινοί άνεργοι με στεγαστικό δάνειο => οι άστεγοι των επόμενων μηνών. To πρόβλημα όμως είναι συστημικό, οι αγορές-τράπεζες είναι απλώς τα συμπτώματα, όχι τα αίτια της σημερινής τραγωδίας.

    Αυτό το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα στο οποίο κάποιοι εξακολουθούν να πιστεύουν και να υπερασπίζονται ευλαβικά σαν να είναι το ευαγγέλιο του ίδιου του Χριστού απέτυχε παταγωδώς. Αυτό είχε διαπιστωθεί ήδη από το '29, ιδίως στις ΗΠΑ, στην Χιλή και στην Μεγάλη Βρετανία. Αλλά την μεγάλη ευκαιρία για αλλαγή μετά την μεγάλη κατάρρευση της δεκαετίας του '30 την ακύρωσε ο Β'ΠΠ, που λίγο πριν ξεχειλίσει οριστικά το ποτήρι δημιούργησε εκατομμύρια νέες θέσεις εργασίας. Σήμερα άραγε θα έχουμε μία από τα ίδια;;

    Γνωρίζω τον αντίλογο. “Και μέχρι να αλλάξει το σύστημα -που μπορεί να μην αλλάξει και ποτέ- τι κάνουμε, αφήνουμε αυτούς τους ανθρώπους να ζουν και να πεθαίνουν σαν τα ποντίκια;” Δεν ξέρω τι να απαντήσω σε αυτό. Απλώς επισημαίνω ότι σήμερα είναι πολύ πιο εύκολο να υιοθετηθεί ένα διαφορετικό, πραγματικά βιώσιμο για όλους σύστημα : Το '30 τα εμπόδια ήταν τόσο η πολιτική και ευρύτερη βούληση όσο και το έλλειμμα τεχνογνωσίας (=αναρτήσεις 55 & 61). Σήμερα το μόνο εμπόδιο είναι η έλλειψη βούλησης.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s