#199 Πώς διάολο κατάφερε ο Πέτρος Κωστόπουλος να διαμορφώσει μόνος του δύο γενιές;

Καλό σας μήνα. Στις 6 του περασμένου μήνα είχα γράψει ένα κείμενο για το σκάφος του μισού μυρίου ευρώ που είχε αγοράσει ο Κωστόπουλος προ 2 ετών, λίγο πριν κλείσει το περιοδικό Maxim. Ήταν μερικές μέρες πριν κλείσει η IMAKO, και ενώ το τρίξιμό της ακουγόταν ως την Κύπρο. Όταν έκλεισε η IMAKO και ο Κωστόπουλος έγραψε και ανέβασε την περίφημη μακροσκελή επιστολή του, άρχισε να δέχεται σφοδρές επιθέσεις από σχεδόν παντού. Νομίζω τον χωρό τον άνοιξε ο Γιάννης Αγγέλακας και μετά ακολούθησαν αρκετοί άλλοι, επώνυμοι και μη.

Αλίευσα πριν λίγο από την Αιχμή μία διαφορετική άποψη από τον Δημήτρη Καμπουράκη. Ένα αρκετά ψύχραιμο κείμενο που δεν υπερασπίζεται ακριβώς τον Κωστόπουλο, αλλά κριτικάρει εύστοχα τα όσα του προσάπτονται. Μιας και του την είπα και εγώ για το θέμα του σκάφους θεώρησα σκόπιμο να το μοιραστώ μαζί σας, για να ακουστεί μία διαφορετική άποψη. Με την οποία κλείνει οριστικά το “κεφάλαιο Κωστόπουλος” σε αυτό το ιστολόγιο. Αναμεταδίδω από την Αιχμή :

Φαίνεται πως το ‘χει η μοίρα του Πέτρου Κωστόπουλου να διχάζει. Ίσως αυτό να αποτελεί τη μεγαλύτερη αρετή και τη χειρότερη κατάρα του μαζί. Όπως δίχασε η θυελλώδης έφοδός του στα εκδοτικά δρώμενα της χώρας, το ίδιο διχάζει τώρα και η παταγώδης πτώση του. Τις ίδιες έντονες συζητήσεις που προκαλούσαν τα τσιτάτα του τον καιρό της παντοδυναμίας του, προκαλούν τώρα και τα συμπεράσματα του απολογισμού του.

Ακούω και διαβάζω βίαιες απαντήσεις σ’ όσα υποστηρίζει, επενδυμένες συχνότατα με μια μεγάλη δόση κακεντρέχειας και ολοφάνερης αγαλλίασης για την κατάρρευσή του. Εγώ, λοιπόν, που ούτε συνεργάστηκα, ούτε έτυχε καν να γνωρίσω τον Πέτρο Κωστόπουλο, ούτε βρέθηκα ποτέ σε ανταγωνιστικό σ’ αυτόν μαγαζί life style δημοσιογραφίας (όπου ευδοκιμούν οι κακίες για τον αντίπαλο), λέω ευθαρσώς πως όλα τούτα είναι και ανιστόρητα και «κατινιές» τού αισχίστου είδους.

Λένε ότι από τα περιοδικά του, κυρίως απ’ το ΚΛΙΚ, αποθέωσε την κενολογία, πλάσαρε το βλαχομπαρόκ life style,  έκανε μόδα την ανούσια πλευρά της ζωής, υπονόμευσε υποδορίως την ιδέα της συλλογικής δράσης, απογείωσε μοντελάκια, μάρκες, συμπεριφορές και φάτσες που η κανονική τους θέση ήταν στο απόλυτο μηδέν και, εν’ τέλει, συνέβαλε καθοριστικά στην εξαχρείωση και τον κούφιο ευδαιμονισμό δύο γενεών νέων Ελλήνων. Μάλιστα. Συμφωνώ κι εγώ σε πολλά απ’ αυτά. Με μία διαφορά, όμως.

Ο Πέτρος Κωστόπουλος δεν ήταν βουλευτής, ούτε υπουργός, ούτε πρωθυπουργός. Δεν καθόριζε την πορεία της κοινωνίας με δυο υπογραφές. Δεν ήταν μονοπωλιακό Μέσο Ενημέρωσης που μας επιβάλλεται με το ζόρι, ούτε ήταν κανένα κρατικό εκπαιδευτικό σύστημα που παίρνει τα παιδιά από μικρά και τα διαμορφώνει. Περιοδικά έβγαζε ο άνθρωπος, έγραφε τις απόψεις του, τα ‘ριχνε στην αγορά κι όποιος ήθελε τ’ αγόραζε. Σε κανάλια έβγαινε κατά καιρούς, όποιος γούσταρε τον έβλεπε κι όποιος τον αντιπαθούσε πήγαινε στο παρακάτω κανάλι.

Ε τότε, πώς διάολο κατάφερε να διαμορφώσει μονάχος του δύο γενιές και, μάλιστα, κόντρα σε όλους, αν κρίνουμε από τις σημερινές αντιδράσεις που δείχνουν πως σύσσωμη η κοινωνία μας τον σιχαινόταν ανέκαθεν και είχε σηκώσει το μπαϊράκι της αντίστασης στις απόψεις του;

Όλα αυτά είναι μπούρδες και κακίες. Τα συστήματα καταρρέουν μαζί με τα σύμβολά τους, συνεπώς ήταν φυσικό μαζί με την Ελλάδα του τζούφιου ευδαιμονισμού να καταρρεύσει και η ΙΜΑΚΟ του Πέτρου Κωστόπουλου. Όμως, στις σύγχρονες πολύπλοκες κοινωνίες μας, τα συστήματα δεν κατασκευάζουν με σχέδιο τα σύμβολά τους, ούτε τα σύμβολα από μόνα τους είναι ικανά να κάνουν βιώσιμα τα συστήματα. Βίοι παράλληλοι  και σχετικά αυτόνομοι είναι που μέσα από εκατομμύρια πιθανούς συνδυασμούς, ταυτίζονται τελικά σε μια πορεία λόγω τύχης, κοινών συμφερόντων και αντιλήψεων.

Ούτε ο Κωστόπουλος ήταν ο επίσημος εκφραστής του συστήματος που μας φαλίρισε, ούτε το σύστημα θα πορευόταν πιο ορθολογικά αν έλειπε το ΚΛΙΚ. Ας μην ξαναγυρίσουμε τώρα στο ερώτημα αν τα πρόσωπα διαμορφώνουν τις ιστορικές συνθήκες ή αν οι συνθήκες κατασκευάζουν τα πρόσωπα που τις εξυπηρετούν. Δεν απάντησε ο Πλεχάνωφ σ’ αυτό, θα απαντήσουμε εμείς με αφορμή τον Πέτρο;

Είναι, πάντως, μέγα λάθος να κρίνουμε με το σημερινό μας βλέμμα τα δεδομένα πριν εικοσιπέντε χρόνια που ξεκίνησε. Σήμερα βλέπουμε τα εκφυλιστικά αποτελέσματα μιας άποψης περί του ζειν και του σκέπτεσθαι, υπό το πρίσμα μάλιστα μιας γενικότερης καταστροφής και απαιτούμε απ’ τον Πέτρο Κωστόπουλο να είχε προβλέψει αυτό που θα συνέβαινε. Και όχι μόνο να το είχε προβλέψει, αλλά και να το είχε αποτρέψει στο μέτρο που του αναλογούσε. Συμπαθάτε με, αλλά δεν προχωρά έτσι ο κόσμος. Είναι ιστορική αφέλεια να απαιτούμε από το νέο που έρχεται με φούρια για να παραμερίσει το παλιό και το φθαρμένο, να προσκομίσει πρώτα πιστοποιητικά για το βέλτιστο της μελλοντικής του εξέλιξης. Και υπήρχαν πολλά ετοιμόρροπα εκείνη την εποχή, που δίχως μάχη παρέδωσαν ένα ζωτικό τους κομμάτι στις αντιλήψεις του Πέτρου Κωστόπουλου.

Ο απομονωτικός επαρχιωτισμός μεγάλων στρωμάτων της ελληνικής κοινωνίας, που πρώτη φορά βρέθηκαν με δυνατότητες ανώτερου εισοδήματος και κατανάλωσης, που πρώτη φορά άνοιξαν τα μάτια στον κόσμο ή μπήκαν σε αεροπλάνο για να τον επισκεφθούν.

Η στυλιζαρισμένη κυριλέ δημοσιογραφία του κουστουμιού και της καπαρντίνας στα μεγάλα ασπρόμαυρα φύλλα.

Το μετεμφυλιακό μίζερο life style της Βουγιουκλάκη και της Καρέζη. Η γλωσσική δυσκοιλιότητα των εντύπων, που έμοιαζαν σα να έχουν όλα διορθωτή τον ακαδημαϊκό Κριαρά. Κι απ’ την απέναντι όχθη, η πρόωρη κοινωνική και εκφραστική γήρανση μιας ολόκληρης γενιάς της Αριστεράς, που μέσα σε δέκα χρόνια εγκλωβίστηκε στα ταγάρια, στα αμπέχωνα, τα ρεμπετομάγαζα και στην ορολογία της μεγάλης σοβιετικής εγκυκλοπαίδειας και των εκδόσεων της «Σύγχρονης Εποχής». Αυτά ούτως ή άλλως δεν θα μπορούσαν να κρατηθούν στη ζωή.

Τι θα θέλαμε λοιπόν; Ένα ΚΛΙΚ που θα προωθούσε τη δεκαετία του ’90 στην Ελλάδα, τη σημερινή προτεσταντική ηθική και πρακτική της Μέρκελ, για να μην έχουμε πάθει αυτά που πάθαμε;

Τι χαζομάρα! Το πρόβλημα δεν ήταν ότι βρέθηκε ένας Πέτρος Κωστόπουλος και όρμησε με τις απόψεις του στο κενό, αλλά ότι δεν βρέθηκε κι ένας αντι-Κωστόπουλος των νέων συνθηκών, που θα κατηύθυνε το κοινό του σε μια διαφορετική τροχιά. Διότι οι διορατικοί έβλεπαν από τότε προς τα που πηγαίνει η ελληνική κοινωνία, όμως δεν κατάφεραν να βρουν εκφραστές. Οι άλλοι που αντί να σκέπτονται κατανάλωναν, μια χαρά τη βρίσκανε με τις ατάκες του πανέξυπνου Πέτρου και με τις ετοιματζίδικες κοινωνικές του συνταγές που ήταν αρκετά ευρύχωρες για να τους χωράνε όλους, σαν τα συνθήματα του Ανδρέα Παπανδρέου.

Και τον καλοπληρώνανε γι’ αυτές κι αυτός άριστα έπραξε που αντί, για ταξιτζής στον Βόλο, έγινε μεγαλοεκδότης στην Αθήνα, αφού κόσμος τον αποθέωνε, γκόμενες τον γουστάρανε, πολιτικοί έπεφταν στα πόδια του και τράπεζες τον χρηματοδοτούσαν.

Κι αν τώρα κατέρρευσε δεν πειράζει, κανένας δεν ξεκινά κάτι μεγάλο υπογράφοντας συμβόλαιο πως στα γηρατειά του θα ‘ναι μεγαλύτερο. Έτσι είναι η άτιμη η ζωή, μια παρτίδα σκάκι είναι με δισεκατομμύρια συνδυασμούς, δε μπορείς να κερδίζεις πάντα. Κάποια στιγμή θα βρεθείς στριμωγμένος από έναν καλύτερο ή από προδοσία του μυαλού σου, αλλά σημασία έχει ότι ένοιωσες την ηδονή του τέλειου δικού σου ΜΑΤ, την ηδονή της στιγμής που όλοι σε κοιτάζανε με θαυμασμό.

Στο τέλος της μέρας, μετά το τέλος της παρτίδας, όλα τα πιόνια, και βασιλιάδες και στρατιωτάκια, στο ίδιο κουτί καταλήγουν.

πηγή(πλην προλόγου – εικόνας) : Αιχμή

Advertisements

One thought on “#199 Πώς διάολο κατάφερε ο Πέτρος Κωστόπουλος να διαμορφώσει μόνος του δύο γενιές;

  1. Μπράβο Δημητρη .Υπέροχο κείμενο γεμάτο με αλήθειες δίχως κακίες και χολή.

    Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s