#251 Ανασφάλιστος, άπορος και ασθενής στην Ελλάδα του 2012

cross-eied blond with blue eyes

Σήμερα εμφάνισα ένα ελπίζω πρόσκαιρο νέο ιατρικό θεματάκι και θυμήθηκα ότι βγαίνει το 2012 και είμαι ακόμη δίχως ιατρική ασφάλιση. Το ποδαρικό έγινε τον Γενάρη, που έληξε η κάλυψή μου από το ΙΚΑ. Ήταν ότι πιο παράξενο μπορούσε ποτέ να συμβεί, δεν το έχω ξανακούσει : το δεξί μου μάτι αραιά και που κρέμαγε ελαφρά προς τα δεξιά όταν έκανα κάπως απότομες κινήσεις, δίχως το αριστερό να το ακολουθεί. Κοινώς αλληθώριζα. Τα έβλεπα και διπλά, αλλά τα δυο “καρέ” ήταν πολύ κοντά μεταξύ τους.

Αρχικά λόγω που είμαι και λάτρης των ταινιών τρόμου μου ήρθαν σχετικές εικόνες και θεωρίες στο μυαλό, αλλά τελικά πρυτάνευσαν η σύνεση και η ορθολογιστική μου σκέψη, για την οποία δεν φημίζομαι ιδιαίτερα. Μάλλον επρόκειτο για κάποιο “διαθλαστικό σκούντηγμα”, μιας και έβαλα φακούς επαφής για πρώτη φορά μετά από κάπου τρεις βδομάδες. Αυτό ξέρω ότι συμβαίνει στον άξονα z (βάθος πεδίου, η διάσταση που δίνει την αίσθηση του βάθους), όπου το μάτι χρειάζεται κάποιο χρόνο να συνηθίσει όταν βάζεις και βγάζεις φακούς επαφής ή γυαλιά. Ίσως σπανίως συμβαίνει και στον άξονα y (διάσταση πλάτους), τον άξονα στην προκειμένη πάνω στον οποίο ευθυγραμμίζονται νοητά τα δυο μάτια. Αυτή η ευθυγράμμιση δεν έχει σχέση με διάθλαση, αλλά λόγω που συνέβη ακριβώς αφού έβαλα τους φακούς η καθαρά ερασιτεχνική μου διάγνωση με οδήγησε να υποθέσω ότι όσον τουλάχιστον αφορά την αφεντιά μου αυτά τα δυο προφανώς συνδέονται.

Κράτησε μέχρι λίγο μετά που βγήκα, στην στάση του λεωφορείου μου συνέβη μία τελευταία φορά. Ήταν και λίγο επώδυνο, όπως όταν δοκιμάζεις να αλληθωρίσεις για πλάκα. Πώς ένοιωθα; Για δυο με τρεις ώρες ένοιωθα σαν να είχα χάσει τον έλεγχο των ματιών μου, κυριολεκτικά. Ότι το δεξί σαν να είχε αποκτήσει δική του θέληση και κοίταγε όπου αυτό ήθελε. Ότι ο μηχανισμός που τα κρατά συντονισμένα ξαφνικά βγήκε νοκ άουτ. Αλλά το πιο τρομακτικό ήταν αυτό : Ότι, βεβαίως, κανένας οφθαλμίατρος στον κόσμο δεν επρόκειτο να με τσεκάρει δίχως να του τα σκάσω χονδρά – από χρήματα που δεν έχω.

H Ντίνα Κίτσου έγραφε σε ένα διήγημά της τον Φλεβάρη :
“Είναι πρωί και δεν έχει ψυχή. Ο Φλεβάρης φεύγει, το κρύο όμως είναι ακόμα εδώ. Βάζω το χέρι στη δεξιά τσέπη. Πιάνω ένα ζεστό κομμάτι χαρτί. Είναι χρώματος ροζ. Δεν ξέρω ποιανού ιδέα ήταν στο ΙΚΑ να τυπωθούν ροζ βιβλιάρια. Λήγει την επόμενη Τετάρτη. Σκέφτομαι ότι χωρίς βιβλιάριο υγείας στην Ελλάδα του 2012 δεν είσαι τίποτα. Αλίμονο σ΄ αυτόν που θα χρειαστεί γιατρό και δε θα μπορεί ούτε να πεθάνει.”
(μπορείτε να το διαβάσετε ολόκληρο εδώ)

Διαβάζοντας το πριν κάπου ένα μήνα είχα σκεφτεί ότι είμαι ήδη σε αυτήν την κατάσταση με το που μπήκε το 2012. Σήμερα που τα μάτια μου το έπαιξαν διαγωγή κοσμία θυμήθηκα ξανά αυτό το διήγημα. Έχω και ένα άλλο ιατρικό πρόβλημα από πέρσι το καλοκαίρι, πραγματικό πρόβλημα, που δεν μπορώ να αντιμετωπίσω όπως προβλέπεται θεραπευτικά, λόγω έλλειψης ιατρικής ασφάλισης και βεβαίως ρευστότητας για ιδιωτική περίθαλψη ή πληρωμής στα νοσοκομεία του ΕΣΥ. Και για τα δυο εν μέρει -αν όχι εξολοκλήρου- ευθύνομαι εγώ. Δεν είναι ενοχική φαντασίωση ή εμμονή αυτό αλλά γεγονός.
Αν δεν ήμουν τόσο τεμπέλης και κότας, ή ακριβέστερα τεμπέλης λόγω ακριβώς της εν λόγω κοτοσύνης μου, θα τα είχα επιλύσει και τα δυο, σε πρώτη φάση μέσω των άρθρων μου. Γράφω ελάχιστα, με το σταγονόμετρο,

free range chicken

και εδώ και όπου αλλού γράφω – πλέον μόνο εδώ ακόμη. Αυτό ενώ βγάζω ατέλειωτα μεροκάματα στον υπολογιστή και στο δίκτυο. Δολοφονώ αμείλικτα τον χρόνο μου σε κατά βάσει “άχρηστες”, μη παραγωγικές ασχολίες. Ενώ στα απανταχού σχόλια είμαι κανονική… γραφο-μηχανή στα άρθρα με καταστέλλω, με καταπνίγω. Περίπου ότι κάνω και με τα λογοτεχνήματά μου.

Ένας επιπλέον λόγος που τους τελευταίους δυο μήνες σχεδόν κατέβασα ρολά στο παρόν ιστολόγιο -που δεν είναι ευγενικό να επισημάνω στους 332 -κατά το feedburner- πιστούς αναγνώστες μου, πόσο μάλλον στους 20.347* ανθρώπους που πέρασαν ως τώρα από αυτό το ιστολόγιο- είναι ότι είδα πάρα πολύ μικρό αντίκρυ$μα. Στο Infobarrel από ένα μόλις άρθρο , το πρώτο και μόνο για την ώρα featured article (“εξώφυλλο” για κάνα-δυο μέρες) που μου απένειμαν έβγαλα όσα βγάζουν οι Κοριοί σε ένα (ενεργό) μήνα. Το Infobarrel όμως είναι παλιά καραβάνα και πολύ ψηλότερα στις alexo-googloκατατάξεις, οπότε αυτή η διαφορά είναι απόλυτα δικαιολογημένη. Και ενδεχόμενη σχετική προσδοκία για το παρόν ιστολόγιο όχι απλώς απατηλή, μα κανονική δικτυακή φαντασίωση. Δεν δουλεύει έτσι το σύστημα. Αν ανέβαζα 250 αναρτήσεις με 70-75% πρωτότυπο περιεχόμενο ανά μήνα με την παρούσα δικτύωση και googloδιείσδυση που έχω κάτι θα έκανα. Αλλά σε ένα ολόκληρο χρόνο; Μου κάνω πλάκα βέβαια.

Όχι, δεν κατεβάζω οριστικά ρολά. Απεναντίας, σκοπεύω να επανέλθω τριμύτερος, και εδώ και στα αγγλόφωνα μου. Αυτό το αυτοχώσιμο και η κρίση ειλικρίνειας σε αυτό αποσκοπούν, στο να με σπρώξω να νικήσω την “αντίστασή” (“resistance“, όρος του Steven Pressfield στο εκπληκτικό βιβλίο του War of Art / Πόλεμος της Τέχνης, που ούτε λίγο ούτε πολύ συνίσταται στο “αυτοσαμποτάζ” απέναντι σε κάθε είδους παραγωγική/δημιουργική ασχολία, όχι μόνο στο γράψιμο) μου. Θα νικήσω εγώ ή αυτή (δηλ. εγώ ή… εγώ); Δεν ξέρω, θα δείξει – ελπίζω όχι η νεκροψία. Αρχίζω ξανά και τα πολιτικό-οικονομικά άρθρα, που έχω να αγγίξω πάρα πολύ καιρό. Όλα δικά μου πλέον, καμία αντιγραφή – παρά μόνο ίσως μικρά αποσπάσματα. Μείνατε συντονισμένοι.

*Έγκυρα στοιχεία από Histats. Τα στατς του Blogger είναι ασφαλώς κλούβια, μιας και το Blogger είναι εδώ και αρκετά χρόνια θύμα των λεγόμενων referral spams. Δεσμεύομαι για σχετικό άρθρο λίαν συντόμως.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s