#293 Ανοιχτή Επιστολή – πρόταση στην Αριστερή Πλατφόρμα και τους ΑΝΕΛ

Αγαπητέ κε Λαφαζάνης Παναγιώτης​, κε Κώστας Λαπαβίτσας​, κα Zoi Konstantopoulou​, κε Yanis Varoufakis​, οι άλλες κυρίες & κύριοι της ΑΠ του Σύριζα κι όχι μόνο, κι επίσης κε Panos Kammenos​ και κύριοι των ΑΝΕΛ, έχω μία ιδέα να σας προτείνω για να εξέλθουμε, και εμείς και εσείς, από το αδιέξοδο. Στηρίξτε πλήρως τον κο Αλέξης Τσίπρας​ και τα μέλη της κυβέρνησης που είναι υπέρ του Τρίτου Μνημονίου, ώστε να μην συνεχιστεί άλλο το τουλάχιστον “παράδοξο”, για να το θέσω πολύ ευγενικά, φαινόμενο του “Στηρίζω τον Πρωθυπουργό αλλά δεν ψηφίζω τα μέτρα” ή “Θα ψηφίσω τα μισά μέτρα”, ζητώντας κάτι πάρα πολύ απλό αλλά εξαιρετικά σημαντικό ως αντάλλαγμα :

Την δέσμευση προετοιμασίας και λεπτομερούς σχεδασμού εξόδου από την Ευρωζώνη ώστε σε 2-3 χρόνια, αν έχουμε μία από τα ίδια ή και χειρότερα, να έχετε οπλιστεί με αυτό το πανίσχυρο όπλο που σας έλειπε εδώ και 6 μήνες, για αυτό και το χρησιμοποίησαν οι “εταίροι” μας. Αν το όπλο δεν σας χρειαστεί το αφήνετε στο θηκάρι του, μα αν χρειαστεί το βγάζετε έξω και το βάζετε στο τραπέζι. Γιατί τώρα το εν λόγω όπλο δεν είναι ούτε καν σε στάδιο προσχεδιασμού, οπότε αντί να μπει στο τραπέζι η κάνη μπορεί να στραφεί μόνο προς το κεφάλι μας.

Προσέξτε, εννοώ ουσιαστική δέσμευση, όχι προφορική “δέσμευση”, ήτοι στην χειρότερη ΠΝΠ, στην καλύτερη νομοσχέδιο. Είμαι βέβαιος ότι αν το πράξετε αυτό θα σας στηρίξει η συντριπτική πλειοψηφία των Ελλαδιτών πολιτών και των Ελλήνων παγκοσμίως, και το όποιο “πολιτικό κόστος” δεν θα είναι απλώς μηδαμινό μα πιστεύω ότι θα αντιστραφεί σε πολιτικό κέρδος. Και, για όλους μας, σε κοινωνικό κέρδος και σταθερότητα.

Σας ευχαριστώ θερμά, αν φτάσει η ανοιχτή αυτή επιστολή μέχρι τα μάτια σας, για τον πολύτιμο χρόνο σας.

Με βαθιά εκτίμηση,
Νικόλαος Δ. Σκορδίλης
Αθήνα, Ελλάδα, 16/7/2015

(πρώτη δημοσίευση στο προφίλ μου στο facebook)

#292 Περί του Τρίτου Μνημονίου

(Οι Κοριοί μετά από 2+ χρόνια σε βαθύ πάγο ξεπάγωσαν, αναθερμάνθηκαν, μετονομάστηκαν, και μετακόμισαν από το Blogger σε νέο, πιο άνετο σπιτάκι. Αυτή είναι η πρώτη ανάρτηση του νέου μου ιστολογίου, που συνέθεσα στα πρόχειρα πριν μόλις μερικές ώρες, κυρίως από έτοιμα υλικά, και τελεί υπό “λειτουργικό στάδιο κατασκευής”. Έπονται αισθητικές, οργανωτικές και δομικές τροποποιήσεις, καθώς ξεσκονίζω σιγά-σιγά την σκουριασμένη HTML και CSS μου. Καλώς neinξαναβρήκα τους παλιούς, καλωσήλθατε οι καινούριοι).

Η κυβέρνηση οφείλει να συνεχίσει με τις μεταρυθμίσεις της, και δη την άρση της φορολογικής ασυλίας, επιτέλους, των προστατευόμενων καρτέλ, των μεγαλο-εργολάβων, των εφοπλιστών και των καναλαρχών, την βελτίωση της αποτελεσματικότητας και ευελιξίας ολόκληρου του δημόσιου τομέα, την συντριβή της γραφειοκρατίας και, αν κριθεί απαραίτητο, την απομάκρυνση των όποιων βαρίδιών της (παράδειγμα : υπάλληλος σε δημόσια υπηρεσία που το μόνο του αντικείμενο “εργασίας” είναι να βάζει σφραγίδες και να .. πρωτοκολεί.

Όλες αυτές οι θέσεις είναι περιττές, είναι καθαρά συνθετικά ρουσφετόποστα, που δημιουργήθηκαν μόνο για να βολέψουν πολιτικούς πελάτες, αρχίζοντας από τον κο Τσοβόλα-δώστα-όλα. Αν ο εν λόγω υπάλληλος δεν είναι άξιος για καμία λειτουργική θέση, ή/και δεν υπάρχουν ελλείψεις λειτουργικού προσωπικού στην υπηρεσία του κι ευρύτερα, να του δώσουν τα παπούτσια στο χέρι και να ψάξει να βρει πραγματική δουλειά στον ιδιωτικό τομέα, όπως όλοι εμείς οι αβόλευτοι).

Αδυνατώ να πιστέψω ότι όλα τα δεινά του τόπου οφείλονται σε διαχειριστική ανικανότητα. Απεναντίας, πιστεύω ακράδαντα ότι το 90% των παθών αυτού του τόπου οφείλεται στο έλλειμμα πολιτικής βούλησης, και το ζύγισμα του πολιτικού κόστους. Το ξέρετε ότι υπάρχει νόμος ψηφισμένος ήδη από το 2011 για “έξυπνο” σύστημα real-time σύνδεσης με την ΓΓΔΕ; “Έξυπνο” γιατί παρακολουθεί και διασταυρώνει για τυχόν ασυνέπειες, “αρρυθμίες” αν θέλετε, στον ρυθμό έκδοσης αποδείξεων και τιμολογίων. Δεν έμεινε στο στάδιο του νόμου το σύστημα, έγινε και test-run με ~100 επιχειρήσεις και καταστήματα.

Και από τότε (~2012)… κανείς δεν ξανάκουσε κάτι για αυτό. ΓΙΑΤΙ; Γιατί ούτε η κυβέρνηση μα ούτε καν η Τρόικα (μα εκείνοι το ζήτησαν, στον ΓΑΠ) δεν περιέλαβε αυτό το σύστημα, όχι να ψηφιστεί, είναι ήδη ψηφισμένο, μα απλώς να βγει από τον γραφειοκρατικό του πάγο. Αυτό το σύστημα, θεωρητικά, μπορεί να κατεβάσει την φοροδιαφυγή σε επίπεδα της τάξης του ~1%. Ήτοι : καμία ανάγκη να αυξηθεί ο ΦΠΑ, που το μόνο που θα καταφέρει είναι να δηλητηριάσει την αγορά (γιατί θα εξολοθρεύσει τους φορολογικά συνεπείς και θα αυξήσει πολύ την φοροδιαφυγή των ασυνεπών), και θα περίσσευαν πόροι ακόμη και για να ακυρωθεί ο ΕΝΦΙΑ, ο κεφαλικός φόρος με μηδαμινή ανταπόδοση στους πολίτες της οριζόντιας επιβολής τιμωρίας του μοιραίου αμαρτήματος της ιδιοκατοίκισης.

Γιατί λοιπόν η κυβέρνηση δεν το πρόσθεσε η ίδια σε αυτό το μνημόνιο; Να το αγνοεί αποκλείεται, άρα; Δεν μπορεί να έχει υψηλότερο πολιτικό κόστος η πάταξη της φοροδιαφυγής λογικού ΦΠΑ από την αύξησή του + την διατήρηση για τουλάχιστον δύο έτη ακόμητου κεφαλικού ΕΝΦΙΑ, χαρατσιού για να το πούμε με το όνομα της φόρμας εργασίας του. Μήπως, λέω μήπως, τους πίεσαν οι Γερμανοί να σιγήσουν ως προς αυτό, γιατί με τον ένα ή με τον άλλο τρόπο αποφάσισαν, ύστερα και από το δημοψήφισμα, ότι ο μοναδικός τρόπος να μας.. τιθασεύσουν και πειθαρχήσουν, συντελώντας με εργαλείο την φοροαποφυγή στην σχεδόν ολοκληρωτική καταστροφή των μικρο-μεσαίων επιχειρήσεων, των ελεύθευρων επαγγελματιών και των ατομικών επιχειρήσεων που έχουν απομείνει, επιτυγχάγοντας παράλληλα μία πολύ σημαντική σμίκρυνση της “αγοράς μετρητών” (cash market), όπως αποκαλούν υποτιμητικά οι Γερμανοί, οι Ολανδοί και οι εσχάτως.. ημι-ακροδεξιοί Φινλανδοί, την ολοκληρωτική καταστροφή της μεσαίας τάξης, και τέλος ένα κούρεμα της ιδιοκατοίκισης κατά 30-40% (ένας βασικός παράγοντας αντίστασης στις λίγες μεγάλες, πλέον επιχειρήσεις, και στην καταναγκαστική εργατοποίηση με μισθό χαμηλοΒαλκανικό);

Ας υπενθυμίσω ότι οι μικρομεσαίες επιχειρήσεις και οι ελεύθ. επαγγελματίες έχουν χτυπηθεί πιο βάναυσα απ’όλους. Ας υπενθυμίσω, επίσης, ότι οι Γερμανοί μεγαλο-βιομήχανοι χρηματοδότησαν και υποστήριξαν το Ναζιστικό κόμμα γύρω στα τέλη της δεκαετίας του ’20, με βασικό αντάλλαγμα, (ότ)αν ανελλίσονταν στην εξουσία, την ολοκληρωτική συντριβή των εργατικών συνδικάτων, σε πρώτη φάση, και σε δεύτερη φάση την συντριβή όλων των μικρο-μεσαίων εμπόρων και βιοτεχνών, ήτοι των ανταγωνιστών των Γερμανών μεγαλο-βιομηχάνων. Ήταν καθαρά συμπτωματικό το ότι αυτή η τάξη αποτελούνταν κατά πλειοψηφία από Εβραίους. Αν ήταν Έλληνες ή Ρώσοι τώρα θα κάναμε λόγο για Ελληνικό/Ρωσικό ολοκαύτωμα, πιστέψτε με, είναι τόσο απλό.

Ο αντισημιτισμός, με λίγα λόγια, ήταν το εργαλείο, η δικαιολογία για την συντριβή τους, γιατί ασφαλώς δεν μπορούσαν να εκθέσουν τους τραπεζίτες τους. Ανησυχώ, εύλογα, μήπως η “φοροαποφυγή, ανευθυνότητα και η απειθαρχία των Ελλήνων” είναι τα εργαλεία των “εταίρων” μας για την πιο αναίμακτη μεν (μην ξεχνάμε τους χιλιάδες αυτόχειρες), ολοκληρωτική συντριβή δε των δικών μας μικρομεσαίων επιχειρήσεων και ευρύτερα της ανεξάρτητης (μη μεγαλοεταιρικής) Ελληνικής επιχειρηματικότητας (entrepreneurship).

Η βασικότερη ίσως αιτία που έγινε ο Β’ΠΠ, πίσω από το παραπέτασμα καπνού όλων των γνωστών αφορμών, ήταν η απαίτηση των Γερμανών & Ιταλών βιομηχάνων (μάλλον όχι και των Ιαπώνων, αυτοί είχαν τους δικούς τους λόγους) για δραστική μείωση του εργατικού κόστους (ναι, και τον Μουσολίνι ο “ΣΕΒ” της Ιταλίας τον ανέβασε στην εξουσία). Πολλά γεγονότα και εξοντωτικές απαιτήσεις των τελευταίων 5 ετών από τους δανειστές υποδεικνύουν την ίδια ακριβώς προσπάθεια (ο Χίτλερ εφάρμοσε τον πατέρα και την μητέρα κάθε εσωτερικής υποτίμησης). Ιδίως οι νέες απαιτήσεις για αποδυνάμωση των συνδικάτων, των ομαδικών απολύσεων, απελευθέρωσης των πληστηριασμών και πρώτης κατοικίας και, βεβαίως, της παντελούς παράβλεψης του υπαρκτού real-time monitoring συστήματος αποδείξεων.

Θέλω διακαώς να μεταρυθμιστεί και εκσυγχρονιστεί η χώρα μου, και δη να συντριβεί το πελατειακό σύστημα που μας έχει κρατήσει, σε κάποιες κακές μας συνήθειες, στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και το “Τσοβόλα δώστα όλα” του αρχι-καταστροφέα και υποθηκευτή της χώρας μας Ανδρέα Παπανδρέου. Στο σενάριο όμως της πλήρους απορύθμισης, της Γερμανικής εμπνεύσεως συντριβής της μικρο-μεσαίας τάξης της Ευρώπης, αρχίζοντας απο την Ελλάδα, εναντιώνομαι σφόδρα (και όποιος θέλει αυτά είναι προδότης, Γερμανοτσολιάς και “μισθοφόρος του Ευρώ”, όχι όποιος είναι υπέρ της ουσιαστικής μεταρύθμισης και του πραγματικού, όχι Σημιτικού εκσυγχρονισμού του κράτους).

´Ενα ερώτημα που προκύπτει είναι αν ο Λαφαζάνης και η ΑΠ του ΣΥΡΙΖΑ έχουν επεξεργαστεί κάποιες έστω από τις παραπάνω σκέψεις ώστε, αν επιβεβαιωθούν περαιτέρω και αν δεν ανακόψουν οι άλλες χώρες την φόρα και ακόρεστη κατά τα φαινόμενα όρεξη της Γερμανίας, και αφού ετοιμαστεί ολοκληρωμένο Σχέδιο Β, συμπεριλαμβανομένων της εκτίμησης του απατούμενου ποσού ευρώ, δολλαρίων, ελβετικών φράγκων κλπ, αποκλειστικά για στήριξη νέου νομίσματος για τουλάχιστον 1-1,5 χρόνο, και όλων των λοιπών παραμέτρων, ώστε τότε και μόνο τότε, γιατί χωρίς προετοιμασία δεν γίνεται Grexit, να βγούμε από την Ευρωζώνη. Εφόσων πια θα έχει αποδειχθεί  καθαρά ότι έχουμε να διαλέξουμε ανάμεσα σε Grexit και την μετατροπή της χώρας σε μία τεράστια ΕΟΖ, όπου το 95% των πολιτών θα δουλεύει 60 ώρες την βδομάδα για 300€ στα εργοστάσια των Γερμανών, των Κινέζων, των Φινλανδών κλπ, νομίζω ότι η ορθή επιλογή είναι αυτονόητη.

Έχει λοιπόν η ΑΠ του ΣΥΡΙΖΑ επεξεργαστεί και ίσως στοιχειωδώς προετοιμαστεί για το θέμα Grexit, μαζί και ενωμένοι με τον ΣΥΡΙΖΑ ει δυνατόν, για αν κι όταν έρθει αυτή η ώρα, ή κάνει απλώς εσωτερική αντιπολίτευση επιχειρώντας να συγκρατήσει τις απώλειες του πολιτικού τους κόστους; Έχει ή σκοπεύει να ετοιμάσει πρόγραμμα για το περίφημο Σχέδιο Β; Μήπως θα ήταν καλύτερα τελικά να στηρίξουν πλήρως την κυβέρνηση ψηφίζοντας όλα τα μέτρα, ώστε να εξαντλήσουν την 4ετία ενωμένοι, αλλά με τον “όρο” να προετοιμάσουν όλοι μαζί, και με τους ΑΝΕΛ, ένα πλήρες και αναλυτικό Σχέδιο Β, και αχρείαστο να είναι;

Νομικά τι ακριβώς παίζει; Αν σκουρύνουν και άλλο τα πράγματα σε δυο-τρία χρόνια και λύσουμε την σύμβαση, τους πούμε “Δεν θέλουμε άλλη δόση, αυτό ήταν παιδιά, adios”, πόσο εκτεθειμένοι είμαστε στην διεθνή νομοθεσία με αυτό το νέο Ταμείο “Αξιοποίησης” (εκποίησης) Δημόσιας Περιουσίας; Mπορούν να μας σύρουν στην Χάγη και να απαιτήσουν 50 δις ευρώ κρατικά φιλέτα (δεν εννοώ την χρηματική τους αξία, αφου θά έχουμε κηρύξει χρεοκοπία, εννοώ κατάσχεση των ίδιων των φιλέτων). Τα έχετε υπολογίσει όλα αυτά κύριοι της Αριστεράς;

#255 The American Dream (video)

Ένα εξαιρετικό βιντεάκι που εξηγεί απλά, κατανοητά και με πολύ χιούμορ πώς ακριβώς δουλεύει το παγκόσμιο οικονομικό σύστημα και γιατί όπως δουλεύει συγκεντρώνεται ολοένα και περισσότερος πλούτος σε όλο και λιγότερους. Καλύπτει συνοπτικά την χρονική περίοδο από τον Μεσαίωνα ως σήμερα μέσα σε μόλις 30 λεπτά. Επικεντρώνεται στις ΗΠΑ αλλά αφορά και τα καθ’ημάς. Θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να βλέπαμε μία αντίστοιχη ευρωπαϊκή έκδοση. Πως θα απεικόνιζαν άραγε την Merkel, τον Thomsen και τον Barozo; Διατίθενται και ελληνικοί υπότιτλοι.

#129 BBC : "Οι Έλληνες πολύ φτωχοί για να θρέψουν τα παιδιά τους"

Το BBC ανέβασε σήμερα ένα άρθρο της




 

#128 Τράπεζες και τραπεζίτες στην Αρχαία Ελλάδα

Ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο για τους πρώιμους τραπεζίτες, τις τράπεζες της Αρχαίας Ελλάδας, τα επιτόκια της εποχής, και την άποψη των αρχαίων ημών προγόνων για τους τόκους. Το αλίευσα από την Αλεπού του Ολύμπου. 

Στην αρχαία Ελλάδα του 5ου αιώνα π.Χ. το επάγγελμα του τραπεζίτη δεν έχαιρε ιδιαίτερης εκτίμησης και συχνά ταυτιζόταν με αυτό του τοκογλύφου.

Οι τράπεζες σχετίζονταν με δάνεια και σύμφωνα με τα πάτρια ήθη «όπου υπήρχε δάνειο δεν υπήρχε φίλος», μια και όταν «ένας άνθρωπος είναι φίλος δεν δανείζει αλλά δίνει».

Και σε μια τέτοια περίπτωση τόκος ήταν η ευγνωμοσύνη του δανειζομένου προς τον δανειστή του. Ο Πλάτων στους Νόμους του ρητά ζητά να απαγορευτούν τα έντοκα δάνεια.

Ο ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν “πλουτοκεντρικός” αλλά ανθρωποκεντρικός. Η ελληνική φιλοσοφία θεωρούσε το χρήμα ως μέσο για την… απόκτηση αγαθών αλλά τίποτε περισσότερο. Εφόσον το κέντρο της ελληνικής φιλοσοφίας είναι ο άνθρωπος και καθώς η τοκογλυφία οδηγεί στον εξευτελισμό του ανθρώπου, ήταν λογικό να θεωρείτο ανήθικη.
Η πρακτική χρέωσης τόκων είχε αποκηρυχτεί από πολλούς Έλληνες και ξένους φιλοσόφους και ηγέτες, όπως ο Πλάτωνας, ο Αριστοτέλης, ο Πλούταρχος, ο Κικέρων, ο Μουχάμαντ κλπ.

Ο Κάτων, όταν ρωτήθηκε “τί γνώμη έχεις για τη τη χρέωση τόκων;” απάντησε “τί γνώμη έχεις για τη δολοφονία;” Ο κυρίαρχος τότε θεσμός της πόλης-κράτους είχε ως αποτέλεσμα την ύπαρξη μεγάλου αριθμού ανεξαρτήτων κρατών, πολλά από τα οποία έκοβαν δικά τους νομίσματα, ποικίλης πραγματικής, ονομαστικής και εμπορικής αξίας.

Η κυκλοφορία τόσο πολλών και ανόμοιων ως προς την αξία τους νομισμάτων δυσκόλευε τις διάφορες εμπορικές συναλλαγές και αποτέλεσε την αιτία ανάπτυξης μίας αγοράς νομισματικών ισοτιμιών, όπου γινόταν ο υπολογισμός της αξίας κάθε νομίσματος σε σχέση με τα υπόλοιπα.

Η διαδικασία αυτή έδωσε λαβή για τη δημιουργία του επαγγέλματος του αργυραμοιβού – ενός ατόμου που θα αντάλλασσε τα διάφορα νομίσματα επί αμοιβής. Μεταξύ άλλων, οι αργυραμοιβοί έπρεπε να γνωρίζουν τις αξίες και το βάρος των νομισμάτων κάθε κράτους και να καθορίζουν την αξία τους σε σχέση με το νόμισμα της χώρας στην οποία γινόταν η συναλλαγή. Έπρεπε να ξεχωρίζουν τα κίβδηλα νομίσματα και να εντοπίζουν τα ελλιποβαρή.

Η αναγνώριση της ανάγκης για την αγορά συναλλάγματος ήταν ελληνική αλλά η εκμετάλλευση της νεοσυσταθείσας αγοράς νομισματικών ισοτιμιών δεν ενδιέφερε του Έλληνες και έμεινε στα χέρια των εμπόρων του χρήματος.
Οι ιδιώτες τραπεζίτες επεκτάθηκαν και σε αυτόν τον τομέα τον οποίο συμπεριέλαβαν στις δραστηριότητες τους.

Ακόμη, τα νομίσματα, εκτός από τη χρήση τους ως μέσο για τον υπολογισμό της αξίας των προϊόντων και τη διευκόλυνση των συναλλαγών, λειτουργούν τα ίδια ως εμπορεύματα στις περιοχές εκείνες που δεν διαθέτουν τα απαραίτητα πολύτιμα μέταλλα. Οι τραπεζίτες βρήκαν και άλλον έναν τομέα εμπορίας χρήματος, πουλώντας χρήμα στις περιοχές που δεν είχαν και παίρνοντας ως αντάλλαγμα γη και αγαθά (σ.σ. ναι, τα λαμόγια το ήξεραν από τότε αυτό το κόλπο).

Έτσι, οι τραπεζικές εργασίες, σε εκείνη τη φάση χωρίζονταν στις εξής κατηγορίες:

  • στη δοκιμασία και στην ανταλλαγή νομισμάτων 
  • τις καταθέσεις 
  • τις χορηγήσεις δανείων 
  • την εκτέλεση εντολών προς τρίτους. 

Σύντομα, στις κύριες τραπεζικές εργασίες, εκτός από την ανταλλαγή των νομισμάτων και τον έλεγχο της γνησιότητάς τους, τις έντοκες καταθέσεις και τα έντοκα δάνεια, συγκαταλέγονταν και άλλες.
Ανάμεσά τους:

  • η διαχείριση περιουσιών 
  • η συγκατάθεση σε δάνειο, η αποδοχή παρακαταθηκών 
  • η έκδοση πιστωτικών επιστολών που εξοφλούνταν σε άλλη πόλη από κάποιον άλλο τραπεζίτη με τον οποίο συνεργαζόταν η τράπεζα που είχε εκδώσει τη σχετική επιστολή. 

Αναφέρεται ότι με αυτό τον τρόπο ο Κικέρων κάλυψε κάποτε τα έξοδα του γιου του, όταν αυτός βρισκόταν στην Αθήνα. Για την ανταλλαγή και τη «δοκιμασία» των νομισμάτων, εργασίες που έκαναν και οι αργυραμοιβοί, η προμήθεια ήταν συνήθως γύρω στο 5%-6% επί της αξίας των νομισμάτων, με μια πρόσθετη επιβάρυνση αν η ανταλλαγή γινόταν ανάμεσα σε νομίσματα κατασκευασμένα από διαφορετικά μέταλλα.

Για τις παρακαταθήκες, τη φύλαξη δηλαδή χρημάτων, πολύτιμων αντικειμένων κ.ά., οι ιερές τράπεζες δεν εισέπρατταν «φύλακτρα». αλλά και δεν έδιναν τόκο για τις βραχυπρόθεσμες καταθέσεις. Για καταθέσεις μεγάλης διάρκειας ξέρουμε πχ. ότι στην Αθήνα του 4ου αιώνα. π.Χ. το επιτόκιο ήταν γύρω στο 10%.

Ρόλο τραπεζών και μάλιστα ανταγωνιστικό αυτού των ιδιωτικών τραπεζών έπαιξαν και τα ιερά. Όσον αφορά στις ιδιωτικές τράπεζες, ωστόσο, κατά κανόνα τα επιτόκια ήταν πολύ υψηλότερα αυτών των ιερών ενώ στα λεγόμενα ναυτοδάνεια, τα επιτόκια έφταναν ακόμη και στο 100% όταν, σε περίπτωση απώλειας του πλοίου μαζί με το φορτίο του, ο δανειστής δεν είχε καμία αξίωση από τον δανειζόμενο.

Σταδιακά, οι ιδιωτικές τράπεζες απέκτησαν αρκετά μεγάλη δύναμη ώστε να μπορούν να καλύψουν τις δανειακές ανάγκες ολόκληρων πόλεων. Επειδή στην αρχαία Ελλάδα, όμως, οι πόλεις αποταμίευαν κατά κανόνα χρήματα κατά τις περιόδους ειρήνης οι περιπτώσεις που χρειάζονταν δάνεια ήταν, κυρίως, στις περιόδους πολέμων. Αυτό, όμως, είχε ως αποτέλεσμα οι ιδιωτικές τράπεζες να αυξάνουν τον κύκλο εργασιών του σε περιόδους πολέμου και γι΄ αυτές οι πόλεμοι να αποτελούν πηγή πλούτου.

Επιπλέον, μπορούσαν να επηρεάσουν την έκβαση πολέμων ανάλογα με τον ποιον από τους αντιπάλους θα επέλεγαν να δανειοδοτήσουν και με τί κόστος. Τελικά, οι τραπεζίτες κατάφεραν μέσω του ελέγχου του εμπορίου χρήματος να επηρεάσουν τόσο την οικονομική, όσο και την κοινωνικοπολιτική ζωή της Αρχαίας Ελλάδας.

Η επιρροή αυτή αποτυπώνεται και στην τέχνη καθώς μια σειρά έργων αντλούν θεματολογία από Έλληνες που έφτασαν στην πτώχευση και την εξαθλίωση χρωστώντας σε τραπεζίτες. Αν και η Ελλάδα άκμασε στο πραγματικό εμπόριο, στη ναυτιλία, στον πολιτισμό και στις τέχνες και παρά το γεγονός πως έφτασε να γίνει κυρίαρχος οικονομική και στρατιωτική δύναμη για αιώνες, δεν κατάφερε ποτέ, πιθανώς γιατί ήταν αντίθετο στη φιλοσοφία της, να αποκτήσει κυρίαρχο ρόλο στο εμπόριο του χρήματος και αυτό τελικά της κόστισε καθώς το κενό στην αγορά καλύφθηκε από τραπεζίτες συχνά όχι με τον καλύτερο και πιο ηθικό τρόπο.

(με πληροφορίες από Εφημερίδα ΜΕΣΟΓΕΙΟΣ Ηρακλειου Κρήτης 8/5/2001) Πάνος Παναγιώτου 
Επικεφαλής χρηματιστηριακός τεχνικός αναλυτής 
XrimaNews.gr, WTAEC Ltd, GSTA Ltd

πηγή : Αλεπού του Ολύμπου

σχόλιο : Δεν έχουν τελικά αλλάξει και πολλά από την αρχαιότητα σε αυτόν τον χώρο ε; Και τότε και σήμερα οι τράπεζες όριζαν και ορίζουν τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων, κάνουν συνεχώς αναδιανομή εισοδημάτων από κάτω προς τα πάνω, προξενούν αν όχι άμεσα σίγουρα έμμεσα ακόμη και πολέμους ώστε μετά ιδίως από περίοδους κρίσης όπως η τρέχουσα να αρχίσουν πάλι οι μπίζνες κλπ κλπ Αλλά όπως έχω προαναφέρει (στα δημοφιλή άρθρα μου), οι τράπεζες κάνουν απλώς την δουλειά τους. Δεν φταίνε οι τράπεζες αλλά το χρεοκρατικό σύστημα της υποτιθέμενα “ελεύθερης οικονομίας” που τους επιτρέπει να ανθίσουν οι πρακτικές τους. Όταν υπάρχει η δυνατότητα για ασύστολο πλουτισμό είναι λογικό να την εκμεταλεύονται. Δεν είναι δυνατόν να τους πεις “Μη!”, όπως δεν είναι δυνατόν να πεις σε κάποιον που έχει να φάει μέρες να αντισταθεί στο φαγητό που θα του προσφέρεις. Στην αρχαιότητα βέβαια και ως σχετικά πρόσφατα δεν υπήρχε εναλλακτική λύση, αλλά σήμερα υπάρχει.