#280 Το κάστρο της βδομάδας

Έχω να δηλώσω παρουσία στο παρόν ιστολόγιο από τις 28 Οκτώβρη. Όχι, δεν με τσίμπησαν οι μπάτσοι στο Σύνταγμα μετά την προηγούμενη ανάρτηση με το γλυκύτατο πακιστανάκι. Απλώς υπήρξαν κάποιες αλλαγές στην ζωή μου σε αρκετά επίπεδα. Αλλαγές που περιόρισαν τον βλογοχρόνο μου, μέχρι τουλάχιστον να αναδιοργανωθώ για να τις απορροφήσω. Όπως βλέπετε πλέον δημοσιεύω επώνυμα. Το ίδιο άρχισα να κάνω και στα κοινωνικά δίκτυα και διεθνώς, όπου αρθρογραφώ εις την αγγλικήν με αντάλλαγμα ένα σεβαστό ποσοστό (60 ως 85%) των εσόδων από τις διαφημίσεις.

Η φωτογραφία αυτή του Κάστρου του Εδιμβούργου είναι αδημοσίευτη. Τραβήχτηκε από ένα φίλο που ταξίδεψε στην Σκωτία πέρσι. Λατρεύω την Σκωτία και δη τα Highlands και με την πρώτη ευκαιρία θα πετάξω να τα δω. Ευκαιρία που πιστεύω, πλέον, ότι δεν θα αργήσει.
Edinburgh Castle

Θέλω και καλορίζικο για το νέο μου domain www.korioi.net παρακαλώ. Πλέον δεν χρειάζεται να ανησυχώ μήπως η θεία Google μου φλασάρει μία κάρτα “ασεμνούς περιεχομένου” -ή ακόμη και να μου κατεβάσει εντελώς το ιστολόγιο- γιατί δεν με φιλοξενεί πια το Blogger. Δικτυακή αυτονομία! Εξακολουθώ όμως να χρησιμοποιώ την πλατφόρμα επεξεργασίας του Blogger αναγκαστικά, για να μην χάσω τους εκατοντάδες συνδέσμους μου.

Advertisements

#279 Η φωτογραφία του μήνα

Στο Σύνταγμα σήμερα δεν έγιναν ή τουλάχιστον δεν είδα επεισόδια, από τις 12 περίπου που έφτασα. Ο ήλιος έπαιζε συνεχώς κρυφτούλι. Έβγαινε μόνο για να δει τις πιο όμορφες στιγμές. Όπως η παρακάτω εικόνα.

Muslim baby and Japanese man playing with pigueons in Syntagma, Athens

#277 Η βλάσφημη εικόνα της ημέρας

“Μία πολύ όμορφη εικόνα για να γίνουμε ή μία… εκ βαθέων ανάλυση περί χυτηρίων, Corpus Christi και των σύγχρονων σταυροφόρων εναντίον του;”, σκεφτόμουν πριν λίγο. Κινδυνεύοντας να πνιγώ και να πνίξω και εσάς  από το πολύ βάθος προτίμησα το πρώτο. Που κατά κάποιον τρόπο όπως βλέπετε “απαντά” και στο δεύτερο. Το δεύτερο θα το καλύψω με επερχόμενο άρθρο περί λογοκρισίας στην τέχνη – προσβολής της θρησκείας, όταν αισθάνομαι πιο φιλόπληκτρος.

Για την ώρα απολαύστε μία δημιουργία του Ιταλού κομίστα Milo Manara, από αυτές που οι ορκισμένοι χριστιανοφρουροί θεωρούν βλάσφημες, πρόστυχες, ανίερες, έργο δαιμόνων, των σιωνεβραιομασώνων που θέλουν απλώς να χτυπήσουν την ορθοδοξία κτλ κτλ Αυτό είναι ένα από τα πιο softcore καρεδάκια του. Τα πιο προκλητικά δεν μπορώ να τα ανεβάσω ακόμη, γιατί η μαμά Google θα μου φλασάρει μία κάρτα ασεμνούς περιεχομένου ΝΑ, με το συμπάθιο.  Μόλις μεταφέρω τους Κοριούς στο δικό τους domain (korioi.com) θα πάψω να αυτολογοκρίνομαι, και πάλι εντός ορίων βέβαια.

A nun reading a letter and touching herself, by Milo Manara

#271 Η φωτογραφία της ημέρας

Μένοντας στις αποχρώσεις του γαλάζιου, σήμερα το μενού έχει μία υπέροχη geisha. Απ’όσο μπορώ να διακρίνω το μόνο που προστέθηκε μετά, μέσω υπολογιστή, είναι η πεταλούδα. Όλα τα άλλα πέρασαν μέσα από τον φακό του/της φωτογράφου. Αλλά η πεταλούδα είναι ο καταλύτης εδώ. Η φωτογραφία λέγεται Sky Spinner, ο/η φωτογράφος Tiskun και κλικάροντάς την πάτε στην πηγή της στο deviantART για να δείτε και άλλες πολύ όμορφες φωτογραφίες του/της Tiskun.

Sky Spinner by tiskun on deviantART

#266 Η θανατηφόρα φωτογραφία της εβδομάδας

Το cosplay είναι μία σύνθετη λέξη, από τα costume και play. Αφορά κάποιους που αρέσκονται να ντύνονται, μακιγιάρονται και hairstylίζονται όπως ο αγαπημένος τους χαρακτήρας από comics, manga, anime, ταινίες ή τηλεοπτικές σειρές. Η παρακάτω γαλαζομαλλούσα κορασίδα με την υπέροχη φονική Katana ένα κλικ πριν σας καρατομήσει λέγεται Keishi. Όχι το αγνώστων λοιπών στοιχείων μοντέλο, ο χαρακτήρας που υποδύεται. Την επέλεξα λόγω που μου αρέσουν τα γαλάζια μαλλιά (παιδικό απωθημένο με την Στρουμφίτα ίσως), όπως και τα ιαπωνικά σπαθιά και η κουλτούρα της Ιαπωνίας ευρύτερα. Για περισσότερες πληροφορίες για την φωτογράφο και άλλες παρόμοιες εικόνες ένα κλικ πάνω στην Keishi σας οδηγεί στην πηγή της στο deviantART, όπου μόλις άφησα και ένα καραslurpistικo σχόλιο.

blue haired Keishi with a Katana sword

Μπορείτε να την δείτε και σε πλήρη ανάλυση εδώ

#254 H φωτογραφία του μήνα

Δεν είναι τρέχουσα, πρόκειται για την πορεία 450 χλμ των ανθρακωρύχων που κατέληξε στην Μαδρίτη, τον Ιούλη. Συγκεκριμένα μερικά μόλις λεπτά από την κεντρική πλατεία Puerta del Sol (Η Πύλη του Ήλιου), το Μαδριλένικο Σύνταγμα τρόπον τινά. Ανεπίκαιρη μεν, μου γυάλισε και θέλησα να την μοιραστώ μαζί σας δε. Η πηγή μου είναι η ισπανική εφημερίδα El Pais, της οποίας αν ακολουθήσετε τον σύνδεσμο μπορείτε να θαυμάσετε άλλες 20 αντίστοιχες φωτογραφίες από εκείνη την ημέρα.

Spanish miners minutes away from Puerta del Sol, Madrid

H Puerta del Sol σε μία αμέριμνη, ψιλοευήλια μέρα :
Puerta del Sol under clear blue sky

#252 Το iPhone 5 στα χρόνια της ασιτίας

Είμαι techno-geek, οπότε υπό άλλες συνθήκες θα θεωρούσα ενδιαφέρουσα την επερχόμενη κυκλοφορία του iPhone 5, παρόλο που δεν ακουμπάω οτιδήποτε έχει σχέση με Apple ούτε με πυροσβεστικό γάντι (για λόγους που δεν είναι του παρόντος, δεν θέλετε να αρχίσω να φλυαρώ πάλι όπως στο προηγούμενο λογύδριο). Αλλά όταν υφίστανται οι αντιθέσεις ανάμεσα στην παραπάνω εικόνα που προκαλεί συλλογική ντροπή με την παρακάτω ασφαλώς η κυκλοφορία του iPhone 5 με αφήνει παγερά αδιάφορο. Βρίσκω εκπληκτικό το ότι ακόμη και σήμερα υπάρχουν και στην χώρα μας χιλιάδες άνθρωποι που μετρούν όχι τις μέρες αλλά τις ώρες ως τις 5 Οκτώβρη. Η κυκλοφορία αυτή δεν μοιάζει να είναι, είναι όντως για αυτούς το σημαντικότερο γεγονός ολόκληρου του χρόνου. Μία συσκευή με ανύπαρκτο quality control, φτιαγμένη εν πολλοίς από ανειδίκευτους Κινέζους που πληρώνονται 50 δολάρια τον μήνα για εργασία 60 ώρες την βδομάδα. Η άνω και κάτω εικόνα είναι αντιπροσωπευτικές των κραυγαλέων αντιθέσεων του ξοφλημένου μας συστήματος, της απόλυτης σήψης και ξεπεσμού του.

iPhone 5 on October 5 in Greece!

Στην καφετέρια που έγραφα το απόγευμα ήταν μία κοπέλα σε μία παρέα που συζητούσε για το iPhone 5 που θα έπαιρνε από την πρώτη κιόλας μέρα – υποθέτω κατόπιν… διανυκτέρευσης. Έλεγε ότι το iPhone 4S (το τρέχον iPhone) που έχει δεν την καλύπτει πλέον, γιατί δεν είναι πια cool, και “..τέλος πάντων θέλω να έχω πάντα το τελευταίο μοντέλο iPhone”. Kάποιος φίλος της την ρώτησε “Πόσο το μαλλί, γύρω στα 650;” Του απάντησε “Όχι ρε, 720 με 730 θα παίζει”. Καλά ως εδώ. Το εξωφρενικό, αυτό που με έκανε να συγκρατήσω τον διάλογο, ήταν ότι η κοπέλα επισήμανε την υψηλότερη τιμή όχι κακομούτσουνα, αλλά με έπαινο, με περηφάνεια!! Ήταν γύρω στα 17-18, πρωτοετής φοιτήτρια το πολύ. Βδέλλα οικογενειακού εισοδήματος με μία δεύτερη αόρατη βδέλλα στο κεφάλι να ρουφά επί 24ωρης βάσεως ότι αξιόλογο έχει απομείνει από τον εγκέφαλό της.