#291 No more adsense, no more ads, at all

Για πολλούς και διάφορους λόγους, ανάμεσα στους οποίους είναι -για να είμαι ειλικρινής- τα πενιχρά έσοδα από κλικς μα και κάποιες νέες μου επαγγελματικές δραστηριότητες για τις οποίες θα ενημερώσω εν ευθέτω χρόνο, αποφάσισα να αφαιρέσω τις διαφημίσεις adsense από τους Κοριούς. Οι Κοριοί λοιπόν γίνονται μη κερδοσκοπικοί, εντός της ημέρας. Οι δυο βασικές διαφημίσεις θα αφαιρεθούν εντός της ώρας, μα για κάποιες παλιότερες αναρτήσεις όπου ο πανίβλαξ τοποθετούσα κώδικα adsense μέσα στις αναρτήσεις αυτό θα πάρει πολύ περισσότερο χρόνο, γιατί χρειάζεται αφαίρεση μέσα από τον κώδικα html τους σε μία – μία ξεχωριστά. Αν προλάβω να το κάνω και ποτέ σε όλες αυτές.

Οι Κοριοί, λοιπόν, απεγκλωβίζονται οριστικά από τα νύχια της μαμάς Google (σύντομα μετακομίζουν και WordPress, γιατί η πλατφόρμα του Blogger είναι Ε-Λ-Ε-Ε-Ι-Ν-Η– και αρχίσουν να γράφουν καθαρά για την κάβλα τους και μόνο. Και όποιος αναγνώστης επιθυμεί να συμβάλει στην προσπάθειά τους μπορεί απλώς να κάνει ένα κλικ στο PayPal κουμπάκι δεξιά και να αφήσει τα ψιλίκια του. Bye bye adsense, για πάντα.

#290 To αβοκαντάκι μου μεγάλωσε!

Στις 22 Μαϊου το αβοκαντάκι μου ήταν νεογνό, όπως μπορείτε να δείτε εδώ Δείτε τώρα πως ξετσούμισε το μωρό μου. Mόλις το μετακίνησα από το μπαλκόνι μου στην ταράτσα, για να τσιμπάει περισσότερο ήλιο. Υπόσχομαι να μην με πάρουν εντελώς τα ζουμιά αν μου κουνήσει μαύρο μαντήλι πέρα από τα νερά της Στυγός.

avocado junior in the sun

avocado junior in the sun

avocado junior in the sun

#288 Η φωτογραφία του τετραμήνου

Η εν λόγω φωτό είναι τετραμήνου ακριβώς γιατί το εικονιζόμενο αβοκάντο – βρέφος χρειάστηκε κάπου 4 μήνες από τότε που εφυτεύθη για να ξεφυτρώσει. Τον σπόρο μου τον είχε δώσει η φίλη Σίσσυ Λοΐζου. Σίσσυ υπόσχομαι να το προσέχω σαν κόρη οφθαλμού, κυριολεκτικά. To πήρα μόλις προ ολίγου χαμπάρι και έμεινα εντελώς μαλάκας.

avocado baby sprout


specs : Sony R-1 σε macro mode, με φακό Carl Zeiss Vario-Sonnar T*, 28 mm εστίαση, 1600 iso, 5 MP και 1/60″ ταχύτητα κλείστρου, με το ενσωματωμένο φλας. Ακροπάριστη και σχεδόν ανεπεξέργαστη – μόλις ένα ελαφρύ τσίμπημα στο contrast και μία αντίστοιχη μείωση της φωτεινότητας.

#287 Αντίο Μάτα

Όταν την είδα πρώτη φορά δεν ήταν παρά μία χνουδωτή μπεζοκανελί μπαλίτσα, ζήτημα αν ξεπερνούσε το ένα κιλό. Τα αυτάκια της ήταν ακόμη πεσμένα και κατσιασμένα, και αυτό που ξεχώριζε αμέσως πάνω της ήταν τα μάτια της : ένα παγερό γαλάζιο, σαν τιρκουάζ, και ένα γλυκό λαδί. Χαρακτηριστικό γνώρισμα αρκετών Σιβηρικών Χάσκυ, όπως έμαθα μετά. Αργότερα είδα και σε αρκετά άλλα Χάσκυ αυτόν τον συνδυασμό, αλλά τα δικά της μάτια πάντα μου φαίνονταν μοναδικά.

 Η Μάτα -από το Ματίλντα, όχι από το Σταματία- δόθηκε σε κάποια κοντινή συγγενή μου. Εκείνη λόγω που αδυνατούσε να αναλάβει την φροντίδα της την έκανε πάσα σε μένα. Αρχικά ήμουν απρόθυμος να επωμιστώ την ευθύνη ενός τόσο απαιτητικού ζώου και δίσταζα να την δεχτώ. Αλλά δεν υπήρχε άλλη επιλογή: ήμουν ή εγώ, ή να βγω παγανιά να βρω κάποιον έμπιστο να την χαρίσω, ή να μείνει στον δρόμο. Τελικά την ανέλαβα εγώ. Και δεν το μετάνιωσα ούτε λεπτό.

Τα οχτώ χρόνια που πέρασα μαζί της ήταν από τα καλύτερα χρόνια της ζωής μου. Αγνοούσα ως τότε τα πάντα για τα Χάσκυ, το πυκνό διπλό τους τρίχωμα, τον παιχνιδιάρικο χαρακτήρα τους, τις ασταμάτητες τσαχπινιές τους,το ότι σχεδόν χαμογελούν, το ότι κυριολεκτικά αν μπει κλέφτης στο σπίτι όχι μόνο δεν του επιτίθενται αλλά του δείχνουν που είναι και τα κοσμήματα, όπως έχει ειπωθεί. Αν μίλαγαν θα του έλεγαν ακόμη και τον συνδυασμό του χρηματοκιβωτίου.

Siberian Husky different eye color

Το Σιβηρικό Χάσκυ είναι υπέροχο σκυλί, και σε εσωτερική και σε εξωτερική ομορφιά, αλλά δεν κάνει για την Ελλάδα. Το καλοκαίρι υποφέρουν και τον χειμώνα τους λείπει το χιόνι που χρειάζονται για να τρέχουν. Κατά Πίνδο, Μέτσοβο και Νευροκόπι μεριά παλεύεται λίγο. Αλλά Λάρισα και νοτιότερα με τίποτα. Η Μάτα έμεινε μόνο τους πρώτους 6 μήνες περίπου μέσα στο σπίτι. Λόγω που τα έκανε όλα πουτάνα και παρολίγο να χρειαστεί να αλλάξουμε πόρτες, καναπέδες, κρεβάτια, στρώματα, πατώματα και καμαριέρα, αναγκαστήκαμε να την πάμε ταράτσα. Ίσκιο είχε, φωλίτσα της στήσαμε, αλλά τους θερινούς μήνες υπέφερε, όσες φορές και να την μπουγέλωνα με το λάστιχο. Κάτι που απολάμβανε, άνοιγε και τα πόδια να βρέξω και την κοιλίτσα της.

 Όσες πάντως φορές χιόνισε ή κάναμε χιονο-εξόρμηση άκουσε την δίψα της για τα καλά. Δεν σταματούσε λεπτό να τρέχει, μπρος πίσω δεξιά αριστερά, σαν να την είχαμε ταΐσει αμφεταμίνες. Και με ένα χαμόγελο ΝΑ! Συχνά κυλιόταν και κουτρουβαλούσε τόσο που το χιόνι κόλλαγε πάνω της και έμοιαζε με τετράποδη χιονόμπαλα. Τις ελάχιστες φορές που το έστρωσε στην Αθήνα την πετύχαινα συχνά να έχει αράξει αναπαυτικά πάνω σε ένα απέραντο, αφράτο κατάλευκο πάπλωμα. Είχε ένα υφάκι απαράμιλλης ευδαιμονίας και πληρότητας, σαν κάποιος Χαλίφης να έχτισε το Ταζ Μαχάλ αποκλειστικά για πάρτη της. Αυτό για ελάχιστα δευτερόλεπτα γιατί με το που με έβλεπε έτρεχε προς τα μένα να παίξω μαζί της στο χιόνι. Να την κυνηγήσω, να κυλιστώ κάτω μαζί της, ή να γρυλίσω άγρια σαν λύκος πεσμένος στα τέσσερα και να κάνω ότι πάω να τις ορμήξω (το λάτρευε αυτό).

Καλοκάγαθη και πολύ φιλική μεν, γνήσιο αρπακτικό δε. Δεν επέτρεπε σε κανένα πτηνό, γάτα, ακόμη και έντομο να αγγίξει τον χώρο της. Δυο φορές μες την φωλιά της βρήκα φτερούγες περιστεριού. Τα έπιανε, τα ξεκοκάλιζε και άφηνε τις φτερούγες και τον “σκελετό” που τις στήριζε μόνο, σχεδόν άθικτα. Όλα τα άλλα τα καταβρόχθιζε. Έμοιαζαν με ακτινογραφία περιστεριού. Μία φορά είχε τσακώσει ακόμη και σπουργίτι, βρήκα το ράμφος και τα νύχια του στα περιττώματά της. Αγαπημένος της μεζές οι μύγες και οι μέλισσες. Μία μόνο φορά -όταν ήμουν παρών- έκανε εμετό από τους γαστρονομικούς της πειραματισμούς : Όταν δοκίμασε να φάει κατσαρίδα. Υποθέτω, χωρίς να έχω καμία πρόθεση να το επιβεβαιώσω, ότι η γεύση τους θα είναι ο υπέρτατος ορισμός της αηδίας.

Ματίλντα, καλέ μου φύλακα άγγελε, θα σε αγαπώ για πάντα. Όπως με αγάπησες και εσύ. Ένα μέρος σου θα βρίσκεται πάντα σε ένα σημείο που λείπει από την καρδιά μου. Το σημείο αυτό που όταν σε έχασα έφυγε και αυτό μαζί σου.

Νικόλ. Σκορδίλης,
Νοέμβρης 2012

#286 Φτερούγες

Οι μεγάλοι έχουν χέρια και πόδια
αλλά τα παιδιά έχουν δυο μέλη παραπάνω :
έχουν και φτερά γιατί είναι άγγελοι
άγγελοι με αόρατες φτερούγες

Οι μεγάλοι τις χάνουν ή καίνε κάποια στιγμή
ξεχνάνε πώς να πετάξουν, ξεχνάνε τα όνειρά τους
κάποιοι τις ξαναβρίσκουν, αλλά αυτοί είναι λίγοι

child angel with wings

Τα παιδιά δεν είναι παιδιά μας, είναι οι φύλακες άγγελοί μας
το σύμπαν μας τα στέλνει ως θείο δώρο για να μας προσέχουν
για να μας διδάξουν την αθάνατη παιδική σοφία τους

Αλλά εμείς αντί να διδαχτούμε από αυτά
ώστε να ξαναμάθουμε να πετάμε όπως μικρά
κόβουμε τις φτερούγες τους και τα κάνουμε ίδια με εμάς

Μην κόβετε τις φτερούγες των παιδιών
αγγίξτε τες, νοιώστε τες, δείτε τες, φροντίστε τες
και τότε ίσως μάθετε και πάλι να πετάτε

Νικ. Σκορδίλης
6 Ιουλ. 2012

#285 Η αιώνια λιακάδα των καθάρια ερωτευμένων

Ένας αιώνιος ήλιος
ένας μόνιμα καθαρός ουρανός
ότι καιρό και αν κάνει, μέρα – νύχτα
αυτό βλέπουν τα μάτια των καθάρια ερωτευμένων
Των λίγων τυχερών που τους κατακεραυνώνει ο Έρως
με τόση δύναμη που κάνει τα άστρα super nova,
αλλά μετά δεν τους αφήνει, το αίσθημα δεν φθίνει
παραμένει ανάμεσά τους, όπως στην αρχή
ενώνοντας τους με ένα αόρατο νήμα
σαν δυο σώματα που μοιράζονται μία ψυχή
eternal sunset of a spotless mind

Ένα αιώνιο ευδαιμονικό παρόν,
με την καρδιά τους να πεταρίζει σα κολύβρι
κάθε φορά που κοιτιούνται στα μάτια
ή όταν αγκαλιάζονται
Συννεφιάζουν και τα δικά τους μάτια, ενίοτε
όπως νοιώθει ο ένας την ευτυχία του άλλου
έτσι νοιώθει και την θλίψη
όταν σκοτεινιάζει ο ένας σκοτεινιάζει και ο άλλος
είναι μαζί στο σκοτάδι όπως και στο Φως
Αλλά αυτό κρατά μόνο για λίγο,
γιατί η κοινή τους δύναμη είναι τέτοια,
η ενέργεια που ρέει ανάμεσά τους τόσο ισχυρή
η ομορφιά και η χάρη τους τόσο μεγαλειώδης
που κάνει όλο τον γαλαξία να λάμπει λίγο περισσότερο
και όλες τις στενοχώριες μαζί, ενωμένοι, νικούν
Η αγάπη τους πάλλεται αρμονικά με το σύμπαν
υπερνικά τα πάντα φωτίζοντας την άβυσσο
εξαερίζοντας και τα πιο στεγανά μυαλά

Και, ποιος ξέρει, ίσως κάποιων η αγάπη να είναι τόσο αγνή,
τόσο δυνατή και αμάσητη, που όλο το σύμπαν να υποκλιθεί,
να την νοιώσει τόσο έντονα που να θελήσει να ξαναγεννηθεί,
σε μία νέα, ύστατη μεγάλη έκρηξη,
αυτήν που θα νικήσει το σκοτάδι για πάντα.
15 Μαΐου, Πειραιάς
Νικόλαος Σκορδίλης

Το πρώτο μου νομίζω δείγμα ποίησης εδώ. Θα ακολουθήσουν και άλλα. 
Εμπνευσμένο από μια κατάσταση στο fb τη φίλης Εύης Μόραλη